2012 voorpret...

Amper voorverkoopstress dit jaar, binnen twintig minuten waren de kaartje besteld. Anderhalf uur later waren ook de overige 54.996 kaarten weg, waardoor ook de twintigste verjaardag van Lowlands volledig uitverkocht is. Om de voorpret te verhogen is er al een summier aantal acts bekend gemaakt, waaronder gehoopte headliner The Black Keys, de vaderlandse pareltjes Blaudzun en Spinvis en de geweldige JamesVincent mcMorrow. Om de mensen zonder smaak ook te vermaken is er uiteraard weer de nodige bagger aanwezig, te beginnen met het wanstaltige Enter Shikari en het zo mogelijk nog lompere Skrillex...

Update: blik grote namen open getrokken waar ik niet veel mee kan: Foo Fighters, Bloc Party, de onvermijdelijke Kyteman en Belgische helden Triggerfinger.

Geen voorpret zonder verlanglijstjes, komt ie:

First Aid Kit - Zweeds pareltje, klaar voor de grote doorbraak en daar ben ik graag bij!
Wilco - al bekend gemaakt voor Haldern Pop, alom gerespecteerde en betaalbare (semi-) headliner
The Walkmen - nog niet eerder op Lowlands volgens mij en nieuwe plaat op komst
At The Drive In - weer bij elkaar zolang het duurt en ongetwijfeld in staat tot het veroorzaken van een aardbeving in de polder..
The Afghan Whigs -  alleen al om(nog) een keertje Faded te mogen horen live.. Ook op Haldern Pop aanwezig (YES!!!)
Alabama Shakes - de band van het moment, wát een stem...
Justice - kan ik ook even m'n danspasje doen (nieuwe plaat is overigens volledig ruk, maar dat terzijde)
The Shins - ondanks matige nieuwe plaat nog steeds van harte welkom
Kurt Vile & the Violators - nog steeds aan het touren en nog niet gezien wegens net te laat ontdekt
True Widow - de Sleepy Sun van 2012?
Damien Jurado - bij gebrek aan enige update van die andere Damien, dé singer songwriter om te boeken, ook op Haldern

ook welkom natuurlijk: Kasabian, Pulp, Lara del Rey, Tindersticks, Maccabees, Local Natives, Blur, The Temper Trap, Moss, White Rabbits, Band of Skulls, Cloud Nothings, Django Django, Other Lives, Perfume Genius en natuurlijk Radiohead (keep dreaming)



Lowlands 2011: veel hoogtepunten, maar geen uitschieters - de nabeschouwing


Er is vooraf al veel gediscussieerd over de line-up van dit jaar. Enerzijds is er de veelgehoorde klacht over het ontbreken van aansprekende headliners (Arcade Fire, the Strokes en waar was Pulp?) en anderzijds werd er volop geklaagd over de grote hoeveelheid
dance (dubstep en drum 'n bass om precies te zijn) en het ontbreken van een aantal (nieuwe) spannende lawaai-bandjes zoals Yuck, Battles en Wu Lyf, die immers wel in de buurt waren. Overal valt wel wat voor te zeggen, al boeit het mij persoonlijk echt niet welk dance-genre onder of oververtegenwoordigd is, aangezien ik dat genre überhaupt links laat liggen. Hoewel het programma zeker beter en spannender had gekund, valt er met een uitgekiende looproute weer genoeg te genieten, waarbij opvalt dat het gros der optredens zeer genietbaar is, maar dat geen enkele act erin slaagt om een echt memorabel optreden neer te zetten dat nog jaren als referentie kan worden gebruikt (zoals in het verleden Sigur Ros, Nick Cave of de eerste keer Arcade Fire).

Aangezien ook ik een jaartje ouder wordt, begint Lowlands dit jaar pas op de vrijdagochtend en dat bevalt uitstekend. Helaas wordt op de donderdagavond de sfeer nog even flink verziekt door de verschrikkelijke beelden van Pukkelpop, dat is natuurlijk de nachtmerrie van elk(e) festival(bezoeker). Als bij aankomst het zonnetje schijnt en na lang wachten bij de ingang het tentje binnen de minuut staat - lang leve de Quechua Easy opgooitent! - en de eerste biertjes verorberd zijn, gaat de knop al gauw om voor een driedaags feestje. Uiteraard komt Pukkelpop af en toe voorbij in de aankondigingen van enkele bands (o.a. het Belgische dEUS) en als zondag de weersverwachtingen dreigend worden, wordt uit voorzorg alles wat om of kapot kan waaien preventief neergehaald, maar verder lijkt iedereen toch vooral te zijn gekomen om onbekommerd te genieten van het diverse aanbod aan cultuur, eten en drinken. Omdat het lijkt alsof er ieder jaar meer mensen voor het nachtprogramma komen, is het overdag nooit heel erg druk op het terrein, waardoor het goed mogelijk is om bij alle optredende acts een goed plaatsje te veroveren. Alleen de Bravo tent puilt regelmatig uit bij populaire electronische acts en er valt sowieso geen peil te trekken op de voorkeuren van het publiek gezien de halflege tenten bij semi-headliners als dEUS en Interpol en de bomvolle tenten bij oud-gedienden Skunk Anansie en het Belgische talent Selah Sue.

Onderstaand recensies van alle acts die ik dit jaar geheel of grotendeels heb gezien.

Vrijdag:

14.20 uur  Dry the River                7.5

Het heeft even geduurd om het festivalterrein op te komen en dan dient er ook nog gelijk een flink stuk gelopen te worden naar het kleine Charlie podium, maar dan krijg je wel gelijk een uitermate goede band te zien om het weekend mee te beginnen. Dry the River houdt muzikaal het midden tussen de Fleet Foxes en Mumford & Sons - de liedjes beginnen als folk en rocken vanaf halverwege richting climax - en was het weekend ervoor op Haldern Pop (voor alle cijfers van dat weekend, zie het concert-tabje) al een aangename verrassing. Zonder dat er nog een cd in de schappen ligt, heeft deze band over aandacht niet te klagen en zorgt voor de eerste hoogtepuntjes met de huidige single No Rest en een vlammende uitvoering van slotnummer Lion's Den. Gezien de immense populariteit van de genoemde voorbeelden is het een kwestie van tijd voordat deze band in ons land op grotere podia te zien zal zien. Op basis van hun vlammende live-prestaties is ze dat van harte gegund en ik ben ondertussen heel benieuwd naar de binnenkort te verschijnen debuutplaat.


15.00 uur  Anna Calvi                     6.5

Blijkbaar heeft de organisatie het nodig geacht om de terreinindeling eens flink te veranderen, want het is nu ineens wel heel ver lopen naar de India tent, waardoor dé twee tenten voor indie-fijnproevers niet verder uit elkaar hadden kunnen liggen. Omdat Anna Calvi begin dit jaar in de kleine zaal van Paradiso een geweldig optreden gaf en ik het tegelijk spelende Destroyer de afgelopen maanden al twee keer gezien heb, is het een makkelijke keuze om te kijken hoe Anna het er dit keer vanaf brengt. Als er al sprake is geweest van een bescheiden hype rond deze getalenteerde jongedame, is deze klaarblijkelijk al weer over, gezien de halflege tent. Met slechts één cd op zak is het songmateriaal redelijk identiek aan eerder dit jaar, maar zo goed als destijds wordt het geen moment. De beslissing om in een drie kwartier durende set een toegift-moment in te bouwen helpt ook al niet mee, want als la Calvi na een half minuutje weer terugkeert op het podium om het prachtige The Devil ten gehore te brengen is het publiek grotendeels al op weg naar een ander podium of op zoek naar een plekje in de zon met een biertje. Op zich merkwaardig dat voor een meisje met zulke grote gebaren - de muziek laat zich beluisteren als een mix van Nick Cave en Maria Callas - een halfvolle India al een te groot podium blijkt te zijn. Geen slecht optreden, maar de hoge verwachtingen worden vandaag niet ingelost.


16.45 uur  The Horrors                  6.3

Helaas maken the Vaccines er een sport van om hun Nederlandse optredens af te zeggen - eerder lieten ze ook al verstek gaan op London Calling - en zijn ze op de valreep vervangen door het toch al in de buurt zijnde the Horrors. Goeie bandnaam en ook met de attitude op het podium is helemaal niks mis. Enige minpuntje is dat ik geen muziek van deze band ken en ze ook nog eens een kwartiertje langer mogen spelen dan de geplande drie kwartier en dan wordt een uur op zich best lang. Terwijl buiten het zonnetje vrolijk schijnt en James Blake een tent verderop de trommelvliezen geselt met z'n lage bassen, serveert the Horrors een uur lang gitzwarte klanken die geregeld doen denken aan de nieuwe lichting Joy Division adepten. Het gebrek aan een herkenbaar radiohitje, iets meer afwisseling of een epische knaller waar een Editors bijvoorbeeld wel patent op heeft, doet zich echter flink voelen.


18.30 uur  Miles Kane                    7.0

Op een gebrekkige podiumpresentatie zul je Miles Kane nooit betrappen, deze man is geboren om te entertainen. Na eerder op Lowlands te hebben gestaan als frontman van The Rascals en nogal wat bekendheid genietend van zijn rol bij The Last Shadow Puppets heeft Miles inmiddels genoeg credibility om de (nog steeds) India tent goed gevuld te krijgen. Vanaf de eerste minuut wordt het publiek bij de show betrokken - wat een verademing is na de vorige twee acts - en is er eindelijk sprake van een feestje. Enige jammere is dat het geboden materiaal nogal eens te wensen overlaat. Debuutcd Colour Of The Trap is nou niet bepaald een muzikaal meesterwerk en als die dan in z'n geheel ten gehore wordt gebracht, komt er nog wel eens een minder nummertje voorbij. Gelukkig staan er op die cd wel twee geweldige uptempo meezing-singles met Come Closer en Rearrange die dan ook gelijk met grote voorsprong de hoogtepunten van dit vermakelijke uurtje vormen.


20.15 uur  dEUS                             8.8

Na een vlugge hamburger is het tijd voor de eerste grote band van dit weekend, mijn Belgische helden dEUS. Als ik een half uurtje voor aanvang bij de Alpha tent aankom, is deze tot m'n verbazing volledig leeg, waardoor het opeens wel heel makkelijk wordt om het voorvak in te wandelen en een prachtige plek te bemachtigen voor de aangekondigde greatest hits show. Wij, het nederige publiek, mochten namelijk vooraf stemmen op onze favoriete dEUS songs en bepaalden daarmee zelf de setlist. Ondanks het geweldige oeuvre werd er massaal op alle hitjes gestemd, met het geweldige Suds & Soda - uit 1994 al weer, de tijd vliegt - als logische nummer één en tevens setopener. Het optreden wordt (uiteraard) opgedragen aan Pukkelpop en z'n slachtoffers en bevat enkel geweldige nummers met Bad Timing, Hotellounge en Instant Street als hoogtepunten, het nieuwe Constant Now als enig voorproefje op de volgende maand te verschijnen nieuwe plaat, de prachtige ballads Nothing Really Ends en Sister Dew en de enige verrassende keuze in de lijst Fell Off The Floor Man, een nummer dat ik al in geen jaren had gehoord - behalve 's ochtends in de auto op de dijk, maar dat terzijde. Is er dan helemaal niks te klagen? Tja, het had fijn geweest als de rest van Nederland ook op mijn favoriete nummer Sun Ra had gestemd en hoe geweldig de setlist ook is, het is altijd spannender als je niet vooraf weet wat er gespeeld wordt. Desondanks het absolute hoogtepunt van de dag en voor die spannende setlist ga ik in November gewoon naar Paradiso als m'n tickethulplijnen zaterdagochtend hun werk doen...


21.15 uur  White Denim                   7.8

Van het voorvak van dEUS naar het Grolsch podium lopen voor een ongetwijfeld fantastisch optreden van de Fleet Foxes is een vrij kansloze missie, dus kies ik voor de kortere route naar het Charlie podium, waar White Denim inmiddels is begonnen aan... Tja, aan wat eigenlijk? Drie kwartier gaan de Amerikaanse nerds volledig los op hun technisch bijzondere knappe trip, zonder enig houvast of aanknopingspunten. De bassist is in topvorm, het publiek verrassend enthousiast en na een minuut of tien valt bij mij het kwartje ook. Dit is weliswaar typische muzikantenmuziek, maar het werkt bijzonder goed live. Zonde dat het zo gauw afgelopen is, dit had gerust nog een uur mogen duren.


22.00 uur  Arctic Monkeys                8.0

Zodra White Denim klaar is, is het maar een paar meter terug naar het hoofdpodium voor een nieuwe poging Arctic Monkeys. Twee jaar terug was er nog veel commentaar op het Lowlands optreden van de heren, maar dit jaar valt er verdomd weinig aan te merken op de show. Frontman Alex Turner is eindelijk in staat de rol van "frontman van een hele grote band" naar behoren in te vullen en lijkt het zowaar naar z'n zin te hebben. De setlist opent dan ook nog eens me het geweldige Library Pictures, met afstand het beste nummer van plaat nummer vier Suck It And See en bevat verder voornamelijk uptempo werk waarbij het nog steeds de werkjes van het debuut zijn die de tent echt doen ontploffen. Waarom een band met zoveel goede nummers het ronduit matige Brick By Brick op cd uitbrengt en dan ook nog eens live speelt, is mij een raadsel, maar verder niks dan lof voor dit optreden. De titel "concert van het jaar" kan zo maar eens naar de Monkeys gaan dit jaar, maar dan wel voor hun fabelachtige show eerder dit jaar in een werkelijk dolenthousiast Paradiso. Vergeleken bij die intense en intieme show, is dit uiteraard toch een stukje minder, maar dat neemt niet weg dat aan het eind van het optreden iedereen meer dan tevreden aan de nachtsessie begint.


Zaterdag:

12.15 uur  Theatergroep Siberia          7.5

Al vroeg de tent uitgejaagd door de brandende zon en de heuglijke sms-jes dat m'n tickethulplijnen heel verdienstelijk voor dEUS kaarten hebben gezorgd, bevind ik me rond het middaguur al op het festivalterrein voor het verplichte uurtje cultuur. Dit jaar is het de eer aan het theatergezelschap Siberia met hun voorstelling "Vloek", een in hoog tempo op het publiek afgevuurd epos vol haat, liefde, eer en wraak. Bijzonder boeiend om te zien hoe de acteurs in de verzengende hitte van de Juliet tent de tijd doen vliegen, want voor ik er erg in heb is het uur voorbij en het applaus zeer terecht. Ik merk nu pas hoe warm het echt was in de tent, dus de volgende missie wordt een treetje cola en een droog shirt scoren. Volgend jaar weer theater, dat blijft een van de charmes van Lowlands...


13.50 uur  Young the Giant                6.5

Op naar de Grolsch tent om te kijken of 3FM hypeje Young the Giant in staat is om dit toch wel grote podium plat te spelen. Het lijkt erop dat de band goed heeft staan oefenen voor de spiegel, want de routineuze gebaartjes doen vermoeden dat deze band er alles aan gaat doen om de stadions te veroveren. Met het aanstekelijke Apartment al vroeg in de set, begint het optreden bijzonder hoopvol, maar al gauw valt op dat het materiaal nog lang niet over de hele linie weet te boeien. Wellicht over twee jaar op Pinkpop? Op de een of andere manier associeer ik deze band toch eerder met de Limburgse roze hoedjes dan met m'n eigen "superieure" muzieksmaak, dus ik sla vermoedelijke uitsmijter My body even over om op tijd bij Suuns te zijn.


14.30 uur  Suuns                               8.5

Na vorig jaar voor het eerst een paar minuten in de X-Ray loods te zijn geweest om er net zo snel weer uit te sprinten bij het abominabele Gonjasufi, staan de twee must-sees van deze dag achter elkaar geprogrammeerd in deze loods, waar de temperatuur al weer flink is opgelopen. Op het programma Suuns, omschrijven is een hele kluif, genieten daarentegen een eitje. Canadees, indie, elektronica, bezwerend, opzwepend, rammelend, hang er maar een sticker aan: deze helden maken het helemaal waar. Zo'n beetje de hele cd komt voorbij met de "liedjes" Armed for Peace en Gaze aan het begin en de stukken warin het helemaal los gaat meer naar het einde toe voor een daverende climax. Suuns is een band die iedereen een keer gezien en gehoord moet hebben en ik kan niet wachten op een volgende keer!


17.20 uur  Omar Souleyman               8.0

Even wat schaduw gepakt, maar wel in de buurt van de X-Ray gebleven om te kijken of het niet te snel volstroomt voor de self-fullfilling-prophecy Omar Souleyman. Hoewel niemand precies weet wat er te gebeuren staat, lijkt iedereen wel te beseffen dat het bijzonders gaat worden bij deze Syrische bruiloftszanger(!) waardoor de loods uitpuilt van nieuwsgierigheid. Aangezien vooraf al vast leek te staan dat dit hét hoogtepunt van Lowlands gaat worden, is het vanaf de eerste noten feest. Muzikaal is er niet veel aan de hand, maar de kleine verschijning van Omar, compleet in lang wit gewaad met rode theedoek en zonnebril, maakt dat er een golf van euforie door de loods gaat. Opeens zie ik meerdere Omar look-a-likes, wordt er gecrowdsurfd en staat iedereen te dansen op de Oosterse beats, begeleid door Omar's opruiende onverstaanbare tekstflarden. Waar is het feestje? Precies, hier is het feestje! Op zich lijken alle nummers als twee druppels olie op elkaar, maar soms maakt dat allemaal niet uit. Ik geef een acht, maar er valt voor ieder ander cijfer eigenlijk net zo veel te zeggen, want hier schieten cijfers te kort. Hoogtepuntje dus en dat was eigenlijk geen verrassing.


18.20 uur  Cloud Control                   5.0

En dan zit je je recensie te schrijven en blijkt dat je een band volledig vergeten bent, nooit een goed teken. Gelukkig vond 3voor12 het nodig om een negen te geven aan Cloud Control, waardoor me opeens te binnen schoot, dat ik daar ook bij was. Sterker nog, ik heb bijna de volle set af staan kijken, wachtend op een hoogtepuntje dat nooit zou komen (of dat ik in ieder geval gemist heb). Wellicht was de overgang te groot van Omar naar deze brave Australiërs, maar ik vond het drie keer niks, zelfs niet slecht want dan had ik ze me wellicht wel herinnerd...


20.10 uur  Selah Sue                         7.5

Een week terug voor het eerst kennisgemaakt met de live-performance van de fraaie Belgische Selah Sue op Haldern Pop, waar ze (met name het Nederlandse deel van) het publiek razendsnel inpakte met haar vocale acrobatiek, variërend van reggae tot soul en weer terug. Nu maar liefst een uur lang in een werkelijk uitpuilende Alpha tent en dat is toch wel een tikkeltje lang. Uiteraard komen alle hits voorbij, met Raggamuffin en Fyah Fyah als de meest bekende werkjes, maar op een gegeven ogenblik gaan de maniertjes, zowel fysiek als vocaal lichtelijk irriteren en valt op dat niet al het materiaal even sterk is om de aandacht erbij te houden. Goed is het zeker, maar zoals bij zoveel artiesten wordt de eerste keer niet meer overtroffen.


22.00 uur  Elbow                               7.0

Aan Britse bazen Elbow vervolgens de eer om de avond af te sluiten en het ziet er naar uit dat de mannen er zin in hebben. Guy babbelt er weer lekker op los, er worden zelfs live-opnamen gemaakt en het is voor iedereen duidelijk dat dit het hoogtepunt van Lowlands 2011 gaat worden. Er wordt meteen afgetrapt met het prachtige The Birds, by far het mooiste liedje op de verder toch wat tegenvallende nieuwe plaat. Met gelijk The Bones of You erachteraan zit de stemming er meteen goed in, want dat het om stemming draait blijkt vanavond al snel. Na ieder nummer wordt uitvoerig geïnformeerd of we het nog naar ons zin hebben (Everybody still ok?), de ene na de andere stemmige ballade vliegt ons - loepzuiver - om de oren en de muzikanten zijn duidelijk in topvorm. Hoe perfect er ook gemusiceerd wordt, al binnen het half uur begint het enigszins saai te worden en dat komt niet meer goed, ook al omdat er voor gekozen wordt om alleen van de laatste twee albums te spelen. Met het matige Open Arms en het volledig grijsgedraaide One Day Like This als slotnummers gaat het concert als een nachtkaars uit en denk ik met weemoed terug aan alle fantastische, maar vooral spannende optredens die ik Elbow in het verleden heb zien geven met prijsnummers als Newborn, Forget Myself en Leaders of te Free World. Nummers die anno 2011 vakkundig uit de setlist zien gesneden om maar zoveel mogelijk nieuwe fans te behagen met gevoelige ballades. Deze oude fan slaat het concert in de HMH later dit jaar maar even over denk ik...


Zondag:

14.35 uur  Stanley en de Menzo's            6.5

Vandaag wat later beginnen dan te doen gebruikelijk. Of het door Elbow komt weet ik niet, maar ik heb heerlijk geslapen in ieder geval en met de tent alweer opgeruimd begint dag drie onbekommerd met vijf (grotendeels onbekende) cabaretmannen die a capella bekende deuntjes vertolken. Als gimmick werkt dat uitstekend, met name bij het themalied van Dommel, maar op het moment dat wordt overgeschakeld op "Lowlands-werk" van Elbow en Fleet Foxes werkt het trucje een stuk minder goed, daarvoor zitten de originele versies nog veel te vers in het geheugen en die worden over het algemeen ook beter uitgevoerd. Barbapapa en Waku Waku doen het dan toch een stuk beter. Volgende keer verplicht een hele week Kindernet kijken voor jullie het podium opgaan want als guitige onderbreking van de dag is dit een heerlijke act, als "echte" band voegt het weinig toe.


18.15 uur  Happy Camper                        8.3

Na het nodige gelanterfant en een bezoek aan de Vietnamees - nog steeds geen idee waarom ik Other Lives heb laten schieten - is het tijd voor Happy Camper, de superband geformeerd rondom Job Roggeveen van El Pino & the Volunteers met talloze gastzangers en muzikanten uit de Nederlandse muziekwereld met als meest in het oog springende artiesten Tim Knol, Ricky Koole, de zanger van Moss, het meisje uit Room Eleven, meneer Pino himself en natuurlijk full-time held Blaudzun. De nadere storm trekt over en dan is Happy Camper de ideale festival- feel good act voor de zondagmiddag. Dat ik de droomvrouwen van Warpaint voor een keer heb laten schieten voor dit Nederfeestje is wellicht een veel groter compliment dan het uiteindelijke cijfer. Iedere muzikant wordt met veel gejuich onthaald en heeft er zichtbaar plezier in. Het publiek is misschien nog wel enthousiaster en voor ik er erg in heb, is het uur voorbij en heb ik naast een goed humeur opeens ook weer volop energie voor een fikse eindsprint rond de podia.


19.00 uur  Lykke Li                                  8.0

Een paar meter verderop staat het Zweedse ijskonijn Lykke Li in een matig gevulde Grolsch tent en ook nog eens zo goed als in het donker haar nieuwe plaat te promoten. Qua sfeer een enorme overgang, maar de kille performance past perfect bij het gebrachte materiaal, waardoor dit optreden per minuut beter wordt en sowieso veel beter dan ik vooraf had durven denken. Af en toe dwalen de gedachten af naar het geweldige optreden van Fever Ray enkele jaren terug, ook daar draaide het meer om sfeer dan om entertainment met als verschil dat we Lykke nog wel kunnen ontwaren op het podium. Niet alle nummers zijn ijzersterk, maar met mooie nummers als Rich Kid Blues en geweldig slotnummer Get some is dit over de gehele linie gezien een bijzonder geslaagd optreden!


20.00 uur  Interpol                                      7.5

Het is even een stukje lopen, maar hopelijk is er nog een plekje vrij in de Alpha tent waar Interpol inmiddels is begonnen aan hun set. Wellicht dat het komt door hun niet al te denderende nieuwe plaat of "dankzij" hun niet al te geïnspireerde optreden in de HMH eerder dit jaar, maar de tent slechts voor de helft gevuld waardoor het een makkie is om in een rechte lijn naar voren te lopen. De setlist is duidelijk aangepast aan de festivalsetting met opvallend veel werk van Antics, een plaat die toch al weer een poosje achter ze ligt. Dit levert wel topnummers op als Evil, Take you on a cruise en Not even jail. De band speelt bovendien met een enorme gedrevenheid in de hoop het tij te keren - sinds Antics bewandelt de band immers een dalend pad - maar het publiek lijkt het wel te geloven en zo wordt in principe een van de beste optredens dit weekend niet het gehoopte feestje, maar een nostalgische terugbik op wat ooit een fantastische band was. Nu ik toch al in een melancholische bui ben sla ik het slotnummer even over om een mooie plek te kunnen bemachtigen bij de Wild Beasts een paar meter verderop op het kleine Charlie podium


21.00 uur  Wild Beasts                                8.5

Een twijfelgevalletje dit vooraf. Je weet dat het geweldig kan worden, maar een zanger die zo dicht langs het randje van de kitsch zingt, kan ook zo maar voor het slechtste concert in jaren zorgen. Beide cd's die ik van de band heb kenmerken zich door een enorme wisselvalligheid: enkele fantastische singles en een heleboel opvullers. Met slechts drie kwartier speeltijd wordt er gelukkig gekozen voor een bezwerende best-of set waarin alle pareltjes voorbij komen en met beide zangers goed bij stem, is dit het absolute hoogtepunt van de laatste dag. Hoewel dat nergens op slaat, betrap ik mezelf erop dat ik onbeschaamd sta mee te zingen met de Antony-achtige discopop van We still got the taste dancing on our tongues en ook bij Loop the loop, Bed of nails en Hooting and howling is het genieten geblazen van deze bijzondere band. Ieder jaar is er wel weer een band die een fantastisch optreden neer zet op het kleine Charlie podium, het moge duidelijk zijn wie er dit jaar met de eer is gaan strijken!


21.50 uur  The Offspring                             5.8

En toen de hoofdact van het weekend... Met als enige fatsoenlijke alternatief de maniakale tyfusherrie van Aphex Twin is het niet eens zo raar dat de tent behoorlijk uitpuilt bij de helden van de jaren negentig. Eerlijk gezegd was ik toen ook al geen fan, dus dat belooft weinig goeds. Gelukkig valt het alleszins mee, met net genoeg hits om een verder zwakke set te maskeren raggen de mannen zich door hun oeuvre heen en eigenlijk zijn Self-esteem en Come out and play best toffe rock-anthems en kan ik een glimlach niet onderdrukken bij het heerlijk lompe Pretty Fly for a white guy. Zo wordt dit uiteindelijk niet de gevreesde (of gehoopte?) afgang waar ik vooraf van overtuigd was, al gaat het te ver om van een geslaagd optreden te spreken want daar waren de resterende zestien nummers toch echt veel te matig voor. Met dank aan Cloud Control dus (net) niet het slechtste optreden van Lowlands 2011, uiteraard wel veruit het meest overbodige. De ingecalculeerde onvoldoende gaat in plaats van naar the Offspring dan maar naar de organisatie omdat die er niet in zijn geslaagd een passende afsluiter te vinden voor dit verder geslaagde feestje. Het blijft een gemiste kans dat Pulp - even irrelevant overigens - niet van de partij was en een slotoptreden van Arcade Fire had meer recht gedaan aan de line up, maar die staan over een week al weer in de Heineken Music Hall, net als ik. Volgend jaar de twintigste editie, als dat wordt gevierd door het bespaarde geld uit te geven aan Radiohead, neem ik met terugwerkende kracht alle kritiek terug...

Tot volgend jaar!!!






Lowlands 2010 - Het zit er weer op!!

Na een drie (en een half) dagen durende uitputtingsslag is er weer een einde gekomen aan het jaarlijkse muziekfeest dat Lowlands heet. Drie dagen zonder regen - terwijl de verwachtingen in eerste instantie vooraf niet al te denderend waren - leverden een bijzonder gezellig weekend op. Muzikaal gezien viel er bovendien meer te genieten en helaas dus ook te kiezen dan vorig jaar, de sfeer was prima, kortom een zeer geslaagde Lowlands editie dit jaar.

Zoals te verwachten viel is mijn absolute hoogtepunt van dit jaar het concert van the National geweest, waarmee ze zich sterk revancheerden voor een door technische mankementen tegenvallend optreden op Haldern Pop de week ervoor. Andere hoogtepunten waren onder andere Band Of Horses en Admiral Freebee, maar wat vooral opviel was de hoeveelheid fijne optredens over de volle drie dagen. Lang niet alles was legendarisch, maar echt slecht werd het bijna nooit. Ook dit jaar heb ik de Alpha tent weer grotendeels links laten liggen, niet uit principe, maar uit luxe, omdat er simpelweg elders op het terrein spannendere dingen gebeurden. Voor mij dus dit jaar geen Snow Patrol, Blink 182, Pendulum, 30 Seconds to Mars, Placebo of Queens of the Stone Age. Ook geen Mumford and Sons helaas, maar in plaats daarvan in relatieve rust genoten voor Admiral Freebee, die ik vreemd genoeg nog nooit live aan het werk had gezien. Achteraf is het altijd makkelijk praten, maar de keuze om Foals te laten schieten voor een matig optreden van the Soft Pack was niet bepaald de beste beslissing van het weekend.

Onderstaand een kort verslag van alle acts waar ik genoeg van mee heb gekregen om tot een eerlijk oordeel te komen. De bands waar ik slechts flarden van mee heb gekregen blijven buiten beschouwing, dat scheelt weer een paar onvoldoendes (Katzenjammer, de wanstaltige Opposites, Miike Snow, Marina and the Diamonds).




Vrijdag:

14.10 uur  Band of Skulls           7.0

De eerste band dit jaar is meteen een interessante. Met dank aan radiohitje I know what I am is de Grolsch tent zo vroeg op de dag al goed gevuld ondanks stevige concurrentie van onder andere Triggerfinger. Op het eerste gezicht is het podium wel erg groot voor dit trio, ook al omdat ze niet bepaald over een geweldige podiumuitstraling beschikken. Muzikaal weet dit trio gelukkig wél te boeien met de stevige rock van hun vorig jaar verschenen debuutalbum Baby darling doll face honey. Omdat de beste nummers Death by diamonds and pearls en Light of the morning al vrij snel voorbijkomen, zit de stemming er meteen goed in. Na een minuut of veertig is de koek op en dat is precies op tijd aangezien we alle goede nummers al voorbij hebben horen komen. Fijn begin van het ongetwijfeld zware weekend!


17.30 uur  Band of Horses          8.5

Na een poosje rondbanjeren over het terrein met een paar liedjes Katzenjammer en een lesje lompheid bij de Opposites waar ik ondanks de hitte hard weggelopen ben, zou het nu tijd moeten zijn voor de Broken Bells en daarvandaan meteen door naar de Band of Horses. Om onverklaarbare reden zijn de breekbare en ook nog eens niet heel erg bekende popliedjes van Broken Bells - het hobbyproject van Shins zanger James Mercer en Danger Mouse te bewonderen in de natuurlijk veel te grote Alpha tent. In plaats van een bijna zekere teleurstelling kies ik er dus voor om alvast richting de Grolsch tent terug te lopen om een mooi plekje te kunnen opzoeken voor de beste band die ik nog nooit gezien had. Band of Horses is geen band waar de vonken van afvliegen, sterker nog, je kan er net zo goed met je rug naar toe staan, zo weinig gebeurt er op het podium. We hebben hier echter wel te maken met rasmuzikanten, die ons het ene na het andere pareltje uit de catalogus voorschotelen. Nieuwe plaat Infinite arms is weliswaar beduidend minder dan de eerste twee cd's, maar bevat genoeg goede nummers om samen met klassiekers als slotstuk the Funeral, het minstens zo mooie the Great Salt Lake en het bekende Is there a ghost? een uur lang behoorlijk te imponeren. Absoluut één van de hoogtepunten van het weekend!


19.30 uur  Ginny & the Tonics    7.0

Tijd voor iets compleet anders, tijd voor toneel! Normaal gesproken niet echt mijn kopje thee, maar een half uur durende voorstelling over en met muziek van de fictieve band Ginny & the Tonics zou te doen moeten zijn. Het eerste dat opvalt is dat er een heuse band op het podium staat om het verhaal over de opkomst en ondergang van deze fictieve country band voor al uw feestjes en partijen te begeleiden. Uiteraard geen al te complexe verhaallijnen in dit half uurtje, maar in plaats daarvan een vermakelijke samenvatting van de treurige carriere van de band in kwestie. Hoewel er verrassend goed gemusiceerd wordt, is er maar één echte blikvanger en dat is hoofdrolspeelster en zangeres Anniek Pheifer, wellicht nog bekend als hilarische zuster in Jiskefet. Menig band dit weekend zou zo'n frontvrouw goed kunnen gebruiken! Leuk cultureel uitstapje al met al...


20.15 uur  Mark Lanegan            7.0

De overgang van toneel naar de expressieloze Mark Lanegan is zo'n beetje de grootst mogelijke, zeker nu Mark slechts begeleid wordt door één gitarist. Mark's stem klinkt zoals te doen gebruikelijk weer als een mix van schuurpapier, whiskey en een slof sigaretten en vanwege de kale setting wordt vandaag een bloemlezing uit het rustige gedeelte van zijn oeuvre gehouden. Dat is vooral genieten bij When your number isn't up en het prachtige One hunderd days, beiden van zijn veelgeprezen, maar nauwelijks door te komen soloplaat Bubblegum. Fijne verrassing is het meer uptempo Hit the city, waarbij de gitarist de vocalen van PJ Harvey voor z'n rekening neemt en Queens of the Stone Age nummer Hangin' tree komt ook nog voorbij, zodat we toch nog een beetje houvast hebben. Om een uur lang te boeien is het eigenlijk net te weinig, zeker met in het achterhoofd het geweldige concert met de Soulsavers afgelopen najaar. Mét band komt Mark vele malen beter tot zijn recht, niet alleen muzikaal, maar zeker ook visueel. Volgend jaar graag weer, maar dan met de Soulsavers of in de Gutter Twins!


21.15 uur  Tame Impala             7.5

Aangezien de Lowlands organisatie er dit jaar voor gekozen heeft om op vrijdag de hoofdpodia af te sluiten met vergane glorie (Blink 182 en the Specials), is het een beetje improviseren vanavond en zodoende komen we zo maar bij het altijd verrassende Charlie podium uit, waar het de beurt was aan Tame Impala om te laten zien wat ze in hun mars hebben. Tame Impala is een Australisch gezelschap dat ons probeert te imponeren met een soort psychedelische progpop. In het begin doet het allemaal wat knullig aan, aan podiumpresentatie doen de mannen immers niet, maar muzikaal zit het allemaal bijzonder goed in elkaar en met Solitude is bliss heeft de band zowaar een dansbaar prijsnummer in huis. Vanaf dat moment speelt de band een gewonnen wedstrijd en is het erg zonde dat de tijd ineens een stuk harder lijkt te gaan, want dit smaakte naar véél meer.


22.00 uur  Klavan Gadjé             7.0

Nog steeds zonder een duidelijk plan gaat de voettocht verder naar Flying Lotus voor het verplichte uurtje dans, maar halverwege de wandeling stranden we bij de Lima tent waar inval act Klavan Gadjé - nooit van gehoord uiteraard - een veel leuker alternatief blijkt te zijn. Het podiumpje staat bomvol muzikanten die met talloze verschillende instrumenten een soort Nederbalkan maken, ergens tussen Beirut en de Kift in zeg maar. Met ook nog eens een hoog polonaise gehalte is het in een mum van tijd een groot feest onder de happy few die de Lima tent verkiezen boven het geblaat van Blink. Bijzonder energiek optreden en ondanks de zwakke avondprogrammering op de belangrijkste podia toch nog een leuke afsluiter van de eerste dag.


Zaterdag:

13.10 uur  And so I watch you from afar       6.5

Tim Knol was iets te vroeg voor me, dus begin ik de dag met de zware kost van deze enthousiaste Noord-Ieren. Met het ontbijt nog maar net achter de kiezen valt deze herrie me wel erg zwaar op de maag. Volledig instrumentale stukken keiharde rock met bijzonder knap in elkaar zittende structuren denderen over me heen en hoewel ik daar normaal gesproken niet vies van ben, valt het kwartje vandaag niet. De rest van de tent is behoorlijk aan het genieten, dus het zal wel aan mij liggen dat ik een kwartier voor tijd de tent verlaat om zoek naar iets minder lawaai.


14.00 uur  Airship                                        5.0

Volgens het programmaboekje is Airship misschien wel de ontdekking van dit jaar, dus vol goede hoop verplaats ik me naar het Charlie podium om te zien wat deze jonge Britten me te bieden hebben. Verrassend weinig eigenlijk, melancholische niemendalletjes is eigenlijk het enige dat ik me er van kan herinneren. Niet eens heel slecht, maar deze band heeft geen enkele indruk gemaakt en als ik dat zelfde programmaboekje niet had gebruikt voor mijn verslag zou ik ze waarschijnlijk spontaan vergeten hebben.


14.40 uur  Typhoon & New Cool Collective  5.5

Omdat we toch al in de buurt zijn, gaat de reis verder naar Typhoon en New Cool Collective in plaats van naar Laura Marling. Nederhop op een bedje van jazz dus en dat bevalt maar heel matig. New Cool Collective bestaat uit een groep bijzonder getalenteerde muzikanten, maar Typhoon voegt eigenlijk niks toe en het zou zonder hem waarschijnlijk een stuk beter te genieten zijn geweest. De ellende met veel Nederhoppers is dat de teksten totaal niet doorkomen, terwijl ze het daar eigenlijk van moeten hebben. Een gastoptreden van de charmante Giovanca kan het optreden ook niet meer redden helaas, dus wordt het tijd ons te verplaatsen naar de volgende act.


15.35 uur  The Soft Pack                             6.0

Met hun geweldige cd en een heuse reclame hit met dank aan Grolsch op zak had ik een grote mensenmassa verwacht voor het kleine Charlie podium om deze mannen live aan het werk te zien. Tot m'n verbazing staan er maar een paar honderd man en als de band er dan ook nog eens geen zin in lijkt te hebben, wordt dit niet het fenomenale concert waar ik me op verheugd had, maar drie kwartier ongeïnspireerde rammelrock. Waar de band op cd af en toe kan wedijveren met de liedjes van the Strokes worden geweldige liedjes als Down on loving en C'mon hier slechts plichtsgetrouw vertolkt en wil het derhalve maar geen feestje worden. Slechts bij het alom bekende Answer to yourself veert het publiek nog even op, maar de desinteresse die de band uitstraalt is aanstekelijk en ik besef dat ik beter een stukje verder had kunnen lopen om Foals aan het werk te zien. Gelukkig spelen die in november in de Melkweg, zodat ik alsnog kan genieten van de pareltjes van Total life forever. De tourdates van the Soft Pack neem ik na vandaag slechts ter kennisgeving aan. Grootste tegenvaller van het weekend.


16.35 uur  Admiral Freebee                          8.0

De zaterdag is tot nu nog niet echt om over naar huis te schrijven en dan moet ik ook nog eens kiezen tussen de hipste band van het moment Mumford & Sons of de Belgische bluesrock van Admiral Freebee. Aangezien ik Mumford al in Tivoli aan het werk gezien heb en dat vele malen intiemer zal zijn geweest dan een bomvolle Alpha en ik de cd al een poosje niet meer draai wegens een gevalletje overkill is de keuze niet zo moeilijk en gaan we voor de Belg. Dat de meeste mensen wél voor eerstgenoemde hebben gekozen, blijkt al snel als we richting de India tent lopen. Het lijkt wel of alle andere festivalbezoekers ons tegemoet komen richting Alpha, dus het is niet al te verrassend dat we in een halfvolle tent staan op het moment dat de Admiraal op het podium komt. Het optreden begint met alle hoogtepunten van de laatste cd The honey and the knife, waaronder opener Blues for a hypochondriac en het sterke Always on the run en het is meteen genieten geblazen. Het tweede deel van de set bestaat uit ouder werk en tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik daar volledig onbekend mee ben. Desondanks klinken alle nummers als een klok en dus heeft de Admiraal er weer een fan bij.


17.15 uur  Blood Red Shoes                         7.5

Vorig weekend ook al gezien op Haldern Pop, maar in het geval van Blood Red Shoes is dat geen straf, al is het alleen maar vanwege de prachtige frontvrouw Laura-Mary Carter. Waar ik op Haldern het eind van de show heb gemist om op tijd bij Villagers te zijn, mis ik nu het begin vanwege Admiral Freebee. Per saldo heb ik dus in stukken alsnog het hele concert gezien. Het concept is inmiddels bekend, mooi meisje met gitaar en een energieke drummer, beiden met een microfoon en dan het volume vol open om de puntige rocknummers over het talloze publiek heen te laten denderen. Een simpele formule, maar het werkt iedere keer weer. De band treedt per jaar talloze malen op in ons land, dus je zou verwachten dat iedereen ze inmiddels wel gezien heeft, maar desondanks puilt de Grolsch tent uit. De band heeft er duidelijk zin in en alle nummers worden superstrak vertolkt, waarbij de catchy nummers van hun debuutcd iets sterker blijken te zijn dan die van hun onlangs verschenen tweede, ook al is de lange afsluiter Colours fade het hoogtepunt van de set.


19.15 uur  Villagers                                       8.0

Vorig weekend hét hoogtepunt van Haldern Pop in de bloedhete, intieme Spiegelzelt en nu al weer op Lowlands: Villagers, de band rondom de aimabele, amper 1 meter 60 hoge singer-songwriter Conor O'Brien. Met een prachtige plaat op zak, Becoming a jackal, is nu ook Lowlands aan de beurt om betoverd te worden door de schitterende melancholie in een af en toe best opgewekt jasje. Zo makkelijk gaat dat echter niet op een open lucht podium waar de verstilde liedjes aanvankelijk dreigen te worden overstemd. Op het moment dat de band wat harder begint te spelen en nummers als Becoming a jackal, That day, Pieces (waarin Conor huilt als een hyena) en Ship of promises, heeft Villagers ons alsnog te pakken. De beklemmende intimiteit van Haldern is er dit keer niet, maar erg mooi was het wel weer.


20.00 uur  Anouk                                          6.5

Uitgeput van alle muziek en het verradelijk schijnende zonnetje ploffen we vervolgens in het gras naast de Alpha tent, waar op dat moment Anouk net aan haar optreden begint. Hoewel ik niet helemaal begrijp waarom de organisatie dit jaar weer met Anouk op de proppen komt, is Anouk natuurlijk een prima zangeres, zolang ze haar ballads maar achterwege laat althans. Wat meteen opvalt is dat er achterin de Alpha tent nog volop plek is en dat Anouk eruit ziet alsof ze zo van de camping komt. Slonzig is het eerste woord dat me te binnen schiet en echt de aandacht erbij lijkt ze ook niet te hebben. De set bestaat enerzijds uit het nodige bluesy werk van haar laatste plaat en naar het einde toe uit de verplichte meezingers en is eigenlijk prima te verteren zo vlak voor het eten.


22.00 uur  Beach House                                 7.5

Dit jaar al twee keer moeten missen en hoewel mijn voeten onderhand behoorlijk zeer beginnen te doen, laat ik de gezelligheid van La Pegatina aan me voorbijgaan om nu eindelijk Beach House een keer live aan het werk te zien. Het dit jaar verschenen Teen dream is één van de mooiste popplaten van de laatste jaren, maar is tevens wel erg dromerig en statisch, dus het is maar de vraag of dat live een beetje leuk uitpakt. Dat valt gelukkig alleszins mee, op het podium is een drummer meegebracht die de elektronica wat levendiger maakt en de muziek is simpelweg te mooi om je aandacht te laten verslappen. Silver soul, Zebra, Norway, alle liedjes zijn even fraai en hoewel een compleet ander genre, gaan mijn gedachten af en toe terug naar het optreden van Fever Ray vorig jaar. Ook daar meer schimmen dan licht en alleen de muziek om van te genieten. Genieten en Beach House gaan dus ook live prima samen en dat verbaast me zelf misschien nog wel het meest.


Zondag:

13.40 uur  Moss                                             8.0

Na een verrassend goede nachtrust, kom ik zondag weer scherp aan de start met gelijk een op papier lastige keuze tussen het Nederlandse Moss dat er een behoorlijk goede live-reputatie op na schijnt te houden of het op cd veel boeiendere Surfer Blood dat om twee uur het Charlie podium mag openen. In eerste instantie opteer ik voor het laatste, maar dan wel met een minuutje of twintig Moss als opwarmertje. Waar ik onze landgenoten op cd lang niet altijd even interessant vind, wordt vandaag uit een ander vaatje getapt. Vanaf het begin weet Moss me te overtuigen en met ook nog eens de nodige percussionisten op het podium ter ondersteuning wordt dit concert één van de verrassende hoogtepunten van dit jaar. Ik heb stiekem zelfs nog even mee staan zingen met radiohitje I apologise en voor ik er erg in heb is het concert afgelopen en dat van Surfer Blood inmiddels ook. Die spelen gelukkig later dit jaar als voorprogramma van Interpol in de HMH, een zaal die Moss in deze vorm zelf ook aan zou moeten kunnen, maar dan uiteraard wel als hoofdact.


14.40 uur  Kalio Gayo                                      6.0

Iedere keer dat we het even niet meer weten op Lowlands dit jaar biedt de Lima tent uitkomst, dus belanden we gelijk na Moss bij het mij volstrekt onbekende Kalio Gayo, al weer Nederbalkan zo blijkt al bij de eerste noten. Met twee zangeressen die ver over de uiterste houdbaarheidsdatum heen zijn, liedjes in een niet bestaande taal en veel tralala refeinen is er reden genoeg om hier de botte bijl te hanteren, maar het Lima podium heeft zo haar eigen regels en dus is het in no time weer tijd voor een polonaise en wordt het gewoon weer een feestje. De band lijkt zelf ook niet te snappen waar het enthousiasme vandaan komt, maar geniet zelf ook met volle teugen. Muzikaal stelt het allemaal geen zak voor, maar door het hossende publiek wordt dat ruimschoots goed gemaakt.


16.00 uur  Gonjasufi                                         3.5

Aangezien niemand echt zin heeft in Yeasayer gaat de dag verder in de loods die X-Ray heet en waar ik de afgelopen vijf jaar nog niet eerder ben geweest. Nu is het echter de beurt aan Gonjasufi, een uit de woestijn ontsnapte psychedelische rap hippie. Zijn eerder dit jaar verschenen cd A sufi and a killer is misschien niet het beste album van dit jaar, maar met al z'n vervreemdende beats en tegendraadse ritmes wél de meest intrigrerende. Met een op z'n zachtst gezegd vrij matige live reputatie op zak mag hij vandaag zijn vers verworven roem komen uitbreiden, maar al binnen de minuut blijkt dat de top producers die van z'n album zoiets moois hebben gemaakt hier enorm gemist worden. Er is werkelijk geen enkel houvast en het optreden zwalkt dan ook alle kanten op, waardoor binnen een kwartier de loods bijna volledig is leeg gespeeld. Nergens is ook maar een glimp van 's mans in de studio vakkundig geproduceerde genialiteit te bespeuren en na een dik kwartier hou ik het dan ook definitief voor gezien. Wellicht was het een beter idee geweest om gewoon nooit op te treden en op die manier je eigen mythe te creëren, nu is de zeepbel voorgoed doorgeprikt. In december is dit alles met een heuse live-band in Paradiso te zien, maar ik kan iedereen aanraden dit toch vooral over te slaan. Slechtste optreden op Lowlands van de laatste jaren!


17.10 uur  The National                                      9.5

Na het dieptepunt is het nu tijd voor het hoogtepunt, namelijk m'n helden van the National. Inmiddels de derde keer dit jaar dat ik ze live zie (in november volgt nog een vierde keer) na eerdere optredens in Paradiso en vorige week op Haldern Pop, waar de techniek ze helaas in de steek liet. Vandaag is het geluid gelukkig wel goed en bovendien is de band goed in vorm. Vanaf het moment van uitkomen van High Violet begin mei dit jaar hoort the National opeens bij de grote namen in het alternatieve muzieklandschap en dus is de Grolsch tent goed gevuld als de band de set begint met het mooie rustige, gedragen Runaway, niet de meest voor de hand liggende opener. Gelukkig volgen meteen hierna de stevigere krakers Mistaken for strangers en het al een behoorlijke bekendheid genietende Bloodbuzz Ohio en dan is al duidelijk dat dit een heel erg goed optreden gaat worden. De stevige en rustige nummers wisselen elkaar in rap tempo af en de tijd vliegt voorbij onder het genot van favorieten als Slow show, Conversation 16 en Apartment story. Ondertussen ben ik m'n stem al grotendeels kwijt en leert een blik op m'n horloge dat het geplande uurtje er al bijna opzit, terwijl de uitsmijters nog geen van allen gespeeld zijn. Blijkbaar heeft de ook vandaag weer continu in zichzelf murmelende autist, tevens zanger, Matt dit ook door want hij is continu in z'n eigen gebarentaal aan het communiceren met de geluidsman. Kennelijk slaagt hij er in zijn zin te krijgen, want de band speelt een klein kwartier te lang door en eindigt met een grande finale van England, Fake Empire, Mr. November en Terrible Love alvorens ze onder luid applaus het podium verlaten. Matt maakt dit al niet meer mee aangezien hij er tijdens het einde van Terrible love al tussenuit gesneakt is. Het verbaast de rest van zijn band al lang niks meer, die zijn na al die jaren wel wat gewend lijkt het. Ik ben inmiddels ook heel wat gewend, maar zo goed als dit optreden heb ik het nog niet vaak gezien in de polder.



19.00 uur  The XX                                             6.0

Na het muzikale geweld van the National is het tijd voor dé hype van 2009, the XX. Toegegeven, de hype is niet geheel onterecht, aangezien de muziek veel langer houdbaar blijkt dan alle criticasters aanvankelijk dachten, maar dat is nog geen garantie voor een boeiend optreden op de derde dag van een groot festival. Enerzijds is het Grolsch podium veel te groot voor deze band, aangezien dit muziek is voor in een knusse loungebar en er op het podium weinig tot geen beweging waarneembaar is. Anderzijds puilt de tent helemaal uit en had the XX het Alpha podium waarschijnlijk ook wel vol gespeeld. Na verloop beginnen alle bas-loopjes op elkaar te lijken en bekruipt me af en toe het gevoel dat sommige nummers meer dan één keer in de setlist zijn beland. Muzikaal zit het allemaal reuze knap in elkaar, maar de eenvormigheid begint tot lamlendigheid te leiden, dus wordt het tegen het einde tijd om op zoek te gaan naar een wat energieker optreden elders op het terrein.


20.20 uur  Two Door Cinema Club                      7.5

Geen Placebo of Queens of the Stone Age vanavond, ik ga zelfs niet naar het geweldige Sleepy Sun, maar de India tent wordt de plek waar de avond wordt vervolgd. Blijkbaar zijn er meer mensen op dat idee gekomen, want het is gezellig druk bij Two Door Cinema Club. Met een aantal 3FM hitjes in de achterzak en een enthousiaste menigte is dit al gauw een gewonnen wedstrijd en dat niet alle nummers even sterk zijn, is dan slechts bijzaak. Met Cigarettes in the theatre en het naar mij vernoemde (toch?) Undercover Martyn al in het begin van de set zit de stemming er al gelijk goed in en dat blijft zo tot het eind van de show. Veel langer dan een uur had deze show niet moeten duren en of er over drie jaar nog iemand is die zich deze band kan herinneren is maar zeer de vraag, maar voor de zondag avond was dit een perfecte band om nog een keertje goed uit je dak te gaan.


21.00 uur  Massive Attack                                  7.0

Met het zweet nog op m'n voorhoofd na de springsessie bij de "bioscoopband" is het knap lastig om in te haken bij de zware muziek van Massive Attack. Het feit dat de nieuwe cd nauwelijks door te komen is, helpt ook al niet erg, maar gelukkig komen ineens oude bekenden Angel, Teardrop en het prachtige Safe from harm voorbij en wordt het opeens een geweldig optreden. Net zo plotseling als mijn enthousiasme verschijnt, is ie plotseling weer verdwenen en wint de vermoeidheid het definitief van de noodzaak de laatste nummers af te wachten. Eigenlijk tekenend voor Lowlands 2010: de hoogtepunten bevinden zich consequent in de middag in plaats van laat op de avond, waarmee maar weer is aangetoond dat het ook mogelijk is om een geweldig festival te organiseren zonder aansprekende headliners.




Lowlands 2010 awards:


Beste band 2010:              The National

Beste nummers 2010:        Conversation 16 - The National
                                       The funeral - Band of Horses
                                       Becoming a jackal - Villagers

Ontdekking 2010:             Tame Impala

Eindelijk gezien in 2010:    Band of Horses & Admiral Freebee

Gemist 2010:                    Foals

Afgang 2010:                    Gonjasufi




Tot volgend jaar!!!














Lowlands 2009- de nabeschouwing

Het zit er weer op, Lowlands 2009 is weer ten einde, tijd dus voor een nabeschouwing. Allereerst ter geruststelling de mededeling dat ik ondanks het mooie weer voor de verandering eens géén zonnesteek heb opgelopen. Ondanks de nodige alcohol had ik toch nog de tegenwoordigheid van geest om de hele zondag met een afzichtelijk Adidas petje op en een fles zonnebrandolie in m'n zak de warmte te ondergaan. Naast het prachtige weer waren er uiteraard nog meer hoogtepunten te noteren, waarbij moet worden aangetekend dat het er dit jaar minder waren dan voorgaande jaren.

Op papier was de vrijdag veruit de beste dag, in de praktijk was het verschil tussen de verschillende dagen niet zo heel groot, met name ook omdat je nu eenmaal niet alles kunt zien, waardoor ik favorieten als Grizzly Bear en Kasabian vrijdag met pijn in het hart heb genegeerd. Ook dit jaar was het af en toe belachelijk druk op het terrein en belachelijk rustig in bepaalde festivaltenten. Van horen zeggen was het enorm dringen geblazen bij Snoop Dogg, Kaiser Chiefs en in iets mindere mate bij White Lies, wat aangeeft dat mijn smaak en die van het grote publiek gelukkig nog steeds mijlenver van elkaar verwijderd zijn. De grootste opstopping van dit jaar was zoals te verwachten viel op de zaterdagmiddag bij de verrassingact die geen verrassingsact was, Them Crooked Vultures, waarover later meer...

Dit jaar lag qua programmering de nadruk meer dan ooit op de electronische muziek, veel dance, bands met een bliepje, hiphop en talloze andere subgenres. Met ook nog eens een (voor mijn gevoel) recordaantal Nederlandse acts, viel het aantal indie / alternative bandjes dit jaar een beetje tegen. Volgend jaar graag weer iets meer gitaar! De meeste Nederlandse acts wisten zich overigens prima staande te houden in het muzikale geweld, zo schijnen met name de hypes van 2009 De Staat en Kyteman's Hiphop Orkest het erg goed gedaan te hebben, maar daar was ik dan - net als bij het gros der electronica - net weer niet bij. De enige act waarvan ik het achteraf écht jammer vind dat ik ze niet heb gezien is het Amerikaanse Wilco, volgens de meeste recensies toch één van de grote smaakmakers dit jaar en wat ik er van gehoord heb (tijdens het eten), klonk het inderdaad als een klok en hadden ze zeker op een hoog rapportcijfer kunnen rekenen.

Er waren nog meer optredens waar ik te weinig van mee heb gekregen om ze een eerlijke beoordeling te geven, meestal is dat maar goed ook. Zo heb ik onder andere een glimp opgevangen van Micachu and the Shapes (dramatisch), Opeth (hard), Patrick Wolf (aansteller), Basement Jaxx (chaotisch na sterke start) en dance hall "legende" Collie Buddz (in een lege Alpha, ik begreep prima waarom). Wat heb ik dan wel gezien? In volgorde van opkomst:


Vrijdag:

13.15 uur Roosbeef 

We beginnen deze uitvoering van Lowlands meteen met Neerlands meest originele, eigenwijze artieste Roos Rebergen en haar band. Helaas zijn een heleboel mensen op dit idee gekomen, waardoor het behoorlijk druk is in de India tent. Op zich prima natuurlijk, ware het niet dat bij de eerste nummers het publiek erg druk is met het vertellen op welke camping ze staan, hoe weinig ze hebben geslapen en welke bands ze graag willen zien. Als Roos dan ook nog eens begint met relatief moeilijkere liedjes, is er al gauw sprake van een stroeve start. Na een kwartiertje begint het alsnog gezellig te worden en dan blijkt ook wat een fijne artieste Roos is met haar grappige teksten. Hoogtepunt is het prachtige Te heet gewassen en ook de mij onbekende ode aan de bouwvakkers weet zeer te boeien. Ook mijn favoriete liedje Jongen gaat het leger in komt voorbij, zodat ik met een tevreden gevoel terugkijk op deze leuke openingsact. Gauw nog maar eens in het clubcircuit bekijken deze band!

Beoordeling: 7


15.10 uur Paolo Nutini

Bij gebrek aan beter vervolgens door naar het hoofdpodium waar de Schotse Italiaan - of andersom - Paolo Nutini enorm z'n best doet om alle vrouwelijke fans te behagen. Het lijkt erop dat hij daar ruimschoots in slaagt, maar aan mijn kritische oren is zoveel vrolijkheid zo vroeg op de dag duidelijk niet besteed. De alleraardigste radiosingle New shoes komt ook nog voorbij, maar het leed is al geschied, tijd om verder te lopen...

Beoordeling: 5


16.00 uur P.F. Thomése & Nico Dijkshoorn

Mijn eerste keer in de Magneetbar, meestal een plek waar ik met een hele grote boog omheen loop vanwege het grote carnavalsgehalte. Overdag biedt deze plek echter plaats aan de Lowlands Bookstore en zo kan het zo maar zijn dat full-time held Nico Dijkshoorn hier pardoes op het podium staat. Lees eens een column van de beste man in Voetbal International of OOR of z'n heerlijke tragi-komische (voetbal)roman De tranen van Kuif Den Dolder en Nico heeft er weer een fan bij. Nu dus samen met de mij tot dan toe volslagen onbekende schrijver P.F. Thomése en dan ook nog eens ondersteund door het bluesorkestje The Hank Five (inclusief Nico zijn het er echt maar vier, humor luistert soms heel nauw). Het gezelschap biedt een bijzonder boeiende 40 minuten vermaak, Thomése's nieuwe boek is inmiddels besteld, de mannen spelen lekkere lome muziek, Nico is zo scherp als een mes, dus al met al was er hier sprake van (Mag ik dat zo zeggen? Ja, dat mag ik zo zeggen!) een bijzonder amusante voorstelling. Chapeau!

Beoordeling: 8


17.45 uur: Beirut

Lowlands biedt ook dit jaar weer een bonte mix van stijlen en daar past een band als Beirut uitstekend tussen. Met hun mix van Balkan klanken en Franse chansons maken ze zo nu en dan prachtige festivalmuziek, waar een boel mensen verwachtingsvol voor naar het grote Grolsch podium zijn gekomen. De band speelt nagenoeg foutloos en met mooie nummers als A sunday smile en het prachtige Nantes is ook niks mis, maar het geheel ontbeert iedere vorm van spanning en is bijzonder statisch, waardoor het optreden het niveau van leuke achtergrondmuziek helaas niet weet te ontstijgen. Zeker niet slecht, maar boeiend is het ook niet.

Beoordeling: 6 1/2


20.15 uur: Faith No More

Vooraf was het al duidelijk, er is dit jaar maar één echte must-see op Lowlands en dat is de reünie van mijn oude helden Faith No More. De Alpha tent is niet eens heel erg afgeladen, waarschijnlijk omdat het gros van de Lowlands tieners de hoogtijdagen van dit bonte gezelschap niet meer heeft meegemaakt. Al bij opkomst zit de sfeer er meteen in, het tekent de wrange humor van de band dat ze beginnen met de oude soul pastiche "Reunited (and it feels so good)", terwijl zanger Mike Patton met wandelstok moeizaam het podium opwaggelt. Wat volgt is een sublieme greatest hits show met klassiekers als Epic, Midlife crisis, het onvermijdelijke Easy en mijn persoonlijke favoriet The gentle art of making enemies. Het publiek komt niet ongeschonden door de meezingsessies heen, vals meezingen op Evidence levert letterlijk een draai om de oren van meneer Patton himself op. Ook treitert hij het publiek door ons continu te begroeten met Hello Pukkelpop, maar we verwachten natuurlijk niet anders van deze vandaag voortreffelijk bij stem zijnde mafkees. (over Pukkelpop gesproken, zoek op Youtube even de hilarische stagedive bij 't FNM concert aldaar, best ver vijf meter van podium naar publiek, pijnlijk!). Als na Epic ook nog eens Ashes to ashes en het mooie Just a man voorbij komen, is het helemaal duidelijk, hier komt dit weekend geen band meer bij in de buurt! Geweldig optreden, alleen hadden de heren best wat meer speeltijd mogen krijgen...

Beoordeling: 9 1/2


22.00 uur The Prodigy

Na het muzikale geweld van Faith No More is het daarna de eer aan the Prodigy om de eerste dag van een passend einde te voorzien. Het risico bestaat dan dat een te kritische beluistering al gauw tot een enorme anti-climax kan leiden, maar aangezien ik bewust Grizzly Bear laat lopen, kan ik hier maar net zo goed een beetje van genieten. Met een niet eens heel erg beroerde nieuwe cd op zak en een werkelijk uitpuilende Alpha tent gaat al bij de eerste noten het dak eraf en verandert de tent al gauw in een springende massa. Muzikaal heeft the Prodigy nog steeds niet veel om het lijf, maar de band oogt gretig en enthousiast en slaagt er moeiteloos in om er een feestje van te maken. Als het na een klein uurtje met krakers als Breathe, Firestarter, Poison en het nieuwe, geweldige Omen tijd is voor de toegift, hebben mijn benen het opgegeven. Genoeg gesprongen, geschreeuwd en ellebogen ontweken en dus tijd voor een biertje elders op het terrein. Desalniettemin levert the Prodigy binnen hun muzikale beperkingen vandaag prima vertier en een knallend einde van een geslaagde vrijdag.

Beoordeling: 7 1/2



Zaterdag:

13.00 uur Lowlands zingt!

Onder aanvoering van Tijl en Ruben (die kale) van de Lama's worden we geacht mee te zingen op klassiekers van nu en weleer. Dit levert bijzonder vrolijke taferelen op bij Killing in the name van Rage Against The Machine en het zeker zo heftige Wa wa wa waanzinnig gedroomd van Kinderen voor Kinderen, maar ook pijnlijke stilte bij het misschien niet zo heel erg klassieke Dom, Lomp en Famous van the Opposites. Een slechter nummer is er bij mijn weten nog niet vertolkt in de Alpha tent. Ook mag er worden gezongen op Nickelback (aaargghhh), een mooi moment om eens te kijken wat er nog meer te doen is op het terrein.

Beoordeling: tja, doe maar een zes...


14.10 uur Fakkelbrigade

Omdat mijn broertje zonodig vader moest worden rond Lowlands, mag ik de familie eer hooghouden in Nederhopland. Amper bijgekomen van de dramatische Extince vorig jaar, is het nu aan de Fakkelbrigade om te bewijzen dat het wel degelijk mogelijk is om mij een uurtje te boeien met beats, flows en het betere rijmwerk. Een aantal Fakkelbrigadiers heeft in het verleden deel uit gemaakt van Opgezwolle, zodat dit voor mij als geboren Zwollenaar een thuiswedstrijd is. Debuut cd Colucci Era is bovendien zeer de moeite waard, dus niks om me zorgen over te maken. In een uurtje wordt het gros van deze cd overtuigend en vol enthousiasme gebracht en merk ik niet eens dat de tijd bijna voorbij is bij het inzetten van toegift Hoedenplank. Deze Opgezwolle track is blijkbaar het hoogtepunt aan de uitzinnige reacties te zien, persoonlijk vind ik de weg die de Fakkelbrigade is ingeslagen muzikaal vele malen boeiender. Met opgeheven hoofd verlaat ik de Bravo, trots op m'n Zwolse roots, waar het hiphop gras nog altijd groener is!

Beoordeling: 7 1/2


15.30 uur Moke

Al bij aankomst bij de Grolsch tent valt op hoe immens druk het is. Het zal toch niet waar zijn dat Moke aan de vooravond van een internationale doorbraak staat? De band heeft mij nooit echt kunnen boeien, ondanks een paar sterke singles op hun debuutcd, maar de meer dan 10.000 toeschouwers doen toch vermoeden dat er hier iets aan de hand is. Moke is zoals altijd goed gekleed en daarmee is het enige positieve aan dit optreden ook meteen genoemd. Er worden maar liefst acht nummers van hun nog te verschijnen tweede cd gespeeld, de aankondigingen gaan in het Engels en de arrogantie druipt er van af. Qua sound is de Britpop weliswaar voorzichtig afgeschud, maar lijkt nu Interpol een bron van inspiratie te zijn geweest, zeker omdat ze ook qua presentatie grote overeenkomsten tonen. Waar Interpol echter een tiental pareltjes op hun naam heeft staan, komt Moke niet verder dan een aardige uitvoering van Here comes the summer. Wat resteert is dus een stomvervelend uurtje zelfbevlekking van een band die ernstig lijdt aan zelfoverschatting en ik baal er van dat ik niet ergens anders naar toe gelopen ben. By far het slechtste optreden op Lowlands dit jaar. En die vele duizenden toeschouwers? Die blijven massaal staan na afloop omdat ze bij de volgende act vooraan willen staan, gelukkig maar!

Beoordeling: 4


17.15 uur Them Crooked Vultures

Het lijkt wel alsof alle 55.000 toeschouwers zich op dit moment van de dag bij de Grolsch tent bevinden, want hier speelt de band waar iedereen het al dagen over heeft. Officieel is er sprake van een verrassingsoptreden, maar niemand die er aan twijfelt dat hier vandaag Them Crooked Vultures spelen, het onlangs opgerichte hobbybandje van Josh Homme (Queens of the StoneAge), Dave Grohl (ex-Nirvana, nu Foo Fighers) en John Paul Jones (Led Zeppelin). Op papier natuurlijk een fantastische band, maar wel eentje waar nog geen minuut muziek van bekend is voorafgaand aan dit unieke optreden. Vol verwachting wachten we de opkomst af, die gepaard gaat met een ovationeel applaus en een denderende start. Muzikaal zit alles geweldig in elkaar, Dave is als drummer veel beter dan op zang en Josh klinkt veel beter dan hij sinds Songs for the Deaf ooit gedaan heeft (toevallig de cd waar Dave op mee drumde), maar desondanks gaat dit optreden niet de boeken in als een briljante show. De hype om het project heen is perfect geregisseerd, maar het had enorm geholpen als er al vast wat muziek gelekt was op internet. Nu ontbeert iedere vorm van houvast en herkenning en dan is een uur best lang.

Beoordeling: 7


18.05 uur Maxïmo Park

Van een heel andere orde is vervolgens het optreden van Maxïmo Park in een nagenoeg lege Alpha tent. Minder briljante muzikanten, maar daarentegen wel een hoge mate van herkenbaarheid, want een Maximo deuntje nestelt zich meteen in je hoofd. Zanger Paul Smith is de meest charismatische frontman die een band zich kan wensen en gelukkig hebben de mannen op tijd ingezien dat je op een festival beter je beste nummers kunt spelen dan je meest recente. Weinig werk dus van het ronduit teleurstellende Quicken the heart, maar wel veel bekende oudere nummers zoals het geweldige Limassol, Our velocity en Apply some pressure. Fijne festivalband!

Beoordeling: 7 1/2


21.45 uur Fever Ray

Na een tijdje rustig aan te hebben gedaan, is alle hoop voor vandaag gevestigd op Fever Ray, de band van Karin Dreijer Andersson, wellicht bekend van The Knife. Het contrast met het gelijktijdig spelende Kaiser Chiefs kan niet groter: Fever Ray hult zich volledig in het duister, doet op geen enkele manier aan publieksparticipatie, meezingen is al helemaal geen optie en bekende 3FM deuntjes hoef je hier ook niet te verwachten. Fever Ray biedt een bizar soort totaal-entertainment maar dan wel op hun manier en alleen voor hen die daar open voor staan. De muziek laat zich het beste omschrijven als een spannende mix van Massive Attack en Portishead, met fantastische live percussie en een schitterende laser show als meest in het oog springende onderdelen. Een uur lang weet dit gezelschap te fascineren, je af en toe bijzonder ongemakkelijk te laten voelen en te imponeren met de prachtige nummers van hun gelijknamige debuut cd. Hoogtepunt is publieksfavoriet When I grow up en ook het prachtige Seven maakt een enorme indruk. Waar ik vooraf stiekem al voorzichtig op hoopte komt helemaal uit, Fever Ray is een van de absolute hoogtepunten van Lowlands 2009!!

Beoordeling: 9


Zondag:

14.00 uur Fanfarlo

De eerste band op de zondag speelt op het Charlie podium en is verantwoordelijk voor de leukste cd van de laatste maanden, Reservoir. De band in kwestie, Fanfarlo - wie kent ze niet? - maakt een vrolijke mix van Arcade Fire, Clap your hands say yeah en een vleugje Sufjan Stevens en hebben alles in zich om in de inmiddels flink doorgebroken zon eens fraai voor de dag te komen. Bij aanvang blijkt echter dat zowel de drummer als de violist hun vliegtuig hebben gemist, waardoor flink moet worden geïmproviseerd in de setlist. Dit leidt tot een chaotische set, waarin de band weliswaar enorm zijn best doet, maar ook nog wel eens een nootje of een zanglijntje hopeloos de mist in gaat. Door de fraaie melodie van nummers als The walls are coming down en I'm a pilot in combinatie met het fraaie trompetspel valt er genoeg te genieten, maar deze band moet tot veel meer in staat zijn. Een gemiste kans derhalve, maar wel een vermakelijk optreden. Hopelijk zijn deze mannen gauw nog eens in ons land te bewonderen en hebben ze dan de rest van de band ook bij zich...

Beoordeling: 7 1/2


15.30 uur Vampire Weekend

Vervolgens is het tijd voor de hipste band van vorig jaar, die een jaar te laat alsnog hun opwachting mogen maken in de Grolsch tent. In het hedendaagse muzieklandschap wisselt de hype van het moment sneller dan de gemiddelde Lowlander van ondergoed en zo kan het zo maar zijn dat Vampire Weekend al enigszins gedateerd klinkt. Zeker niet slecht, maar veel meer dan lekker voort kabbelen doet de muziek ook weer niet. De vrolijke liedjes zitten nog steeds knap in elkaar en worden kunstig vertolkt en er zijn zelfs een aantal nieuwe liedjes te horen, maar deze band weet de aandacht niet vast te houden en dus wordt het tijd om op zoek te gaan naar iets stevigers.

Beoordeling: 6 1/2


16.25 uur Drive Like Maria

Gevonden, een stevige band! Uit eigen land nog wel, hoewel dat qua sound totaal niet te horen is. Drive Like Maria speelt een lekker potje seventies rock en heeft met het catchy I'm on a train een sterke troef in handen. Het ontbreekt de band echter helaas nog aan een eigen sound en een eigen smoel. Naast een stukje originaliteit mist de band eigenlijk vooral een blikvanger op het podium, aangezien de zang wordt verzorgd door de drummer. Op het moment dat er een gastvocalist bijspringt, klinkt en oogt het meteen een stuk voller. Wellicht een idee om de band dus om de band uit te breiden? Dikke kans dat we dan nog meer van dit getalenteerde gezelschap gaan horen.

Beoordeling: 6 1/2


17.20 uur Patrick Watson

Twee jaar geleden nog hét hoogtepunt van Lowlands en nu gepromoveerd naar het grote Grolsch podium mag deze vrolijke Canadees zijn liedjes op een grote menigte loslaten. Samen met zijn band the Wooden Arms speelt hij een aantal prachtige liedjes, waarvan het nieuwe Big bird in a small cage verbluffend mooi is. Het probleem bij vriend Watson - zeker als je 'm al een paar keer gezien hebt - is dat het geheel behoorlijk voorspelbaar begint te worden. De meeste trucjes kennen we nu wel, een grapje hier, een megafoontje daar en die continu bewust alle kanten op waaiende soundscapes. Het doet allemaal geen recht aan de prachtige composities. Zelf heeft Patrick het overduidelijk naar zijn zin, maar ik geloof het eigenlijk verder wel. Jammer, maar ik haak voorlopig even af wegens een typisch gevalletje van overkill.

Beoordeling: 7


19.10 uur Calexico

Het festival nadert z'n einde en de energie vloeit in rap tempo uit m'n lichaam, een prima moment dus voor een relax momentje. Calexico is dan de juiste band op de juiste plaats. Goede muzikanten, afwisselend instrumentarium en een aantal prachtige songs zoals je die verwacht van een band uit de contreien tussen Californië (Cal) en Mexico (exico). The crystal frontier geniet natuurlijk de nodige bekendheid en ook Alone again or geniet enige bekendheid (met dank aan Radio Tour de France nota bene). Heerlijke muziek dus op een zonnige middag, al is het geheel net als bij Beirut op de vrijdag wel een tikkeltje statisch en weinig verrassend.

Beoordeling: 7


21.00 The Maccabees

Tijd voor een beetje tempo, dus kiezen we niet voor de billen van Grace Jones, maar voor de uptempo popsongs van the Maccabees. Zodra de band begint, is me duidelijk waar het dit jaar aan ontbrak in de Lowlands programmering, goede indie! Binnenkort zijn ze te bewonderen in een bomvolle Melkweg als special guest bij Editors en nu dus als een soort van luxe voorprogramma van Arctic Monkeys op het gezellige Charlie podium. Met hun meest recente album Wall of Arms is er genoeg materiaal voor een sterk optreden en die kans grijpen de Maccabees met beide handen aan. Met speels gemak wordt het publiek ingepakt met krakers als No kind words, Young lions en het spetterende toegift Love you better. Geweldig optreden en geen haar onder mijn pet die eraan denkt om eerder te verhuizen richting Arctic Monkeys een paar meter verderop. Hou ze in de gaten die Maccabees, binnen een paar jaar staan ze op een veel groter podium! Vandaag zijn ze al vast het hoogtepunt van de dag.

Beoordeling: 8 1/2


21.50 Arctic Monkeys

En toen was het al weer tijd voor de slotact, de Arctic Monkeys. Schrijf daar maar eens een knap stukje over... Met hun nu al imposante oeuvre zouden de Monkeys in principe ieder festival helemaal plat moeten spelen, maar op de een of andere manier lijkt dat helemaal niet de bedoeling te zijn van dit nog steeds piepjonge gezelschap. Ook vandaag tonen de mannen weer de nodige lef (of arrogantie) door te beginnen met een flink aantal nummers van de net verschenen moeilijke derde cd Humbug. Tevens zit er al heel vroeg in de set een merkwaardige uitvoering van Nick Cave's Red right hand. De gespeelde nummers worden allen tot in de diepste perfectie uitgevoerd - we hebben hier immers wel te maken met rasmuzikanten - maar de setlist nodigt niet uit tot een massaal feestje. Het blijft dubben, zijn we nu getuige van een briljant eigenwijs optreden of van een ronduit teleurstellende afsluiter? Eigenlijk beide om eerlijk te zijn. Muzikaal zijn er maar heel weinig bands die zo achteloos de ene na de andere toekomstige klassieker uit hun mouw schudden, maar tegelijkertijd slagen ze er maar niet in de massa in extase te brengen. Dan is de uiteindelijke conclusie eigenlijk niet al te ingewikkeld: deze band is veel te goed om af te sluiten en zou voortaan gewoon een uurtje eerder moeten spelen en doen waar ze goed in zijn en vervolgens het crowdpleasen overlaten aan de Prodigy's van deze wereld.

Beoordeling: 7 1/2



Lowlands awards 2009:


Beste act 2009: Faith No More

Beste liedje 2009:  When I grow up - Fever Ray
(ex aequo)             The gentle art of making enemies - Faith No More

Leukste verrassing 2009: The Maccabees

Helaas gemist 2009: Wilco

Waar waren zij in 2009?: Doves, Gossip, Fleet Foxes

Mislukte verrassing 2009: Them Crooked Vultures

Cultureel hoogtepunt 2009: Nico Dijkshoorn & P.F. Thomése

Beste eten 2009: Nasi compleet!


Tot volgend jaar!!!






Lowlands 2008 - De grote nabeschouwing

Het culturele hoogtepunt van het jaar zit er weer op en dat betekent dat er moet worden teruggeblikt. Wat was er goed en wat sloeg helemaal nergens op? Uiteraard kan ik alleen de acts beoordelen waar ik ook daadwerkelijk bij ben geweest, dus ik kan niet vertellen hoe slecht de Sex Pistols waren, hoe triest HIM nog steeds is of hoe geweldig de Jeugd van Tegenwoordig dit jaar de Bravo tent plat speelden. Ook het hoogtepunt van drie dagen Lowlands (volgens mijn nimmer objectieve broertje), Kid Carpet blijft verder onbesproken.

Wat dit jaar opviel, was dat het drie dagen lang prachtig weer is geweest, het buitje op de zondagavond laat ik dan met liefde even buiten beschouwing. Verder lijkt het ieder jaar iets drukker te worden op het festivalterrein, waren de tosti's weer verrukkelijk, gingen de mojito's erin als Ketellapper, maar dan zonder droge nasmaak en was de jaren 90 disco op zaterdagavond weer een feest van herkenning, al misten we onze wandelende foute muziek encyclopedie dit jaar wel, met als gevolg dat je de hele avond je hoofd breekt over de vraag welke artiest ook al weer verantwoordelijk is voor het ingenieuze Whoomp, there it is!

Qua muziek viel op dat er veel belegen artiesten de hoofdpodia bespeelden, waardoor je als het ware gedwongen werd om leuke onbekende bandjes te ontdekken. Ook leken sommige bands op het verkeerde podium te zijn geprogrammeerd, waardoor er af en toe bijna lege tenten te zien waren, terwijl elders de mensen elkaar verdrongen om een glimp van hun nieuwe helden op te vangen.

Per saldo was Lowlands 2008 een zeer geslaagde editie, maar vanaf nu echt geen HIM, Sex Pistols, Hives, Nightwish en Danko Jones meer. En degene die me kan uitleggen wat de Plain White T's (je weet wel van dat afgrijselijke Hey there Delilah) in een gelukkig bijna lege Alpha tent deden, heeft óf een rijke fantasie óf is zelf verantwoordelijk voor deze flagrante misser. Slechter dan dit heb ik het nog nooit gehoord op Lowlands, meer woorden maak ik er maar niet aan vuil...

Onderstaand de recensies van alle artiesten die ik gezien heb. De acts waar ik maar een paar nummers van meegekregen blijven buiten beschouwing, zoals Anouk (klonk goed, eerlijk is eerlijk), Santogold (idem, hoewel de rest van m'n gezelschap daar heel anders over dacht) en the Fratellis (beetje mak, nasi met saté was bovendien even belangrijker).

Vrijdag:

14.00 uur The Pigeon Detectives

Aan deze sympathieke Britse band de eer om het festival te openen en dan ook nog eens in de grootste (Alpha) tent van het festival. Normaliter spelen ze iedere zaal in een mum van tijd helemaal plat, wordt er gestagedived, zingt het publiek op het podium een deuntje mee en gaat iedereen doodop naar huis. Vandaag staan de mannen dus duidelijk op het verkeerde podium, te hoog om te diven en bovendien is de tent veel te groot en maar voor de helft gevuld. Het optreden zelf is een leuke opening van het festival, met een paar lekkere meezingers zoals I found out, I'm not sorry en Take her back. Allemaal nummers van de eerste plaat en daar wringt 'm de sneaker: de nummers van cd twee zijn helaas van beduidend minder niveau en blijven geen seconde hangen. Gelukkig zitten de 40 minuten speeltijd er al snel op, waardoor het grootste deel van de set redelijk te genieten is, maar zodra er een uur of langer gespeeld mag (of moet) worden, kan het gebrek aan voldoende sterk materiaal wel eens een probleem worden.

Beoordeling: 6 ½

16.00 uur The National

Om vier uur is het de beurt aan de band waar ik me al weken op verheugd heb. Met hun eind vorig jaar verschenen Boxer hebben ze een van de mooiste pop noir platen ooit gemaakt en dat schreeuwt om een prachtig live optreden. De setlist is er dan ook een om door een ringetje te halen met prachtnummers als Fake empire, Mistaken for strangers, Slow show, Apartment story en oudjes Abel en Mr. November. Waar op cd de zang veruit de sterkste troef is, steelt live de rest van de band de slow show. Met o.a. viool en blazers wordt een strakke basis gelegd voor zanger Matt Berninger om uit te blinken, een kans die hij maar ten dele benut. Af en toe klinkt de zang een tikje gemaakt, een trucje waar je bij de Tindersticks ook nog wel eens tegenaan loopt. Bij de up-tempo nummers gaan wel alle registers open en al met al was dit een gedenkwaardig optreden. Volgende keer graag wat later op de avond, deze band hoort minimaal in de schemering te spelen. Mocht je ze nog niet kennen, ga dan gauw eens op zoek naar hun muziek, er gaat een duistere wereld voor je open. Wereldband!

Beoordeling: 9

17.45 uur Holy Fuck

Holy fuck, wat zijn ze goed! In de brandende zon op het enige openluchtpodium knallen deze bijzondere Canadezen er volle bak in met hun vervreemdende mix van noise, rock en dance. Zonder dat er toetsenborden en draaitafels aan te pas komen wordt een daverende dance-set uit de knoppen, gitaar en drums gehaald. Volledig instrumentaal, maar desondanks verslapt de aandacht geen moment. Bij publieksfavoriet Lovely Allen gaat het publiek ondanks de hitte helemaal los en heeft niemand er meer spijt van dat de gelijktijdig spelende Amy MacDonald gemist is. Volgend jaar weer graag en dan in een overdekte tent, liefst na middernacht!! Subliem optreden en de meest aangename verrassing van dit jaar.

Beoordeling: 8 ½

18.45 uur The Ting Tings

Erg populair zijn dit jaar de duo's met een dame op zang. De populariteit van de Ting Tings komt vooral door het mega catchy hitje That's not my name. De tent puilt dan ook uit, meer uit nieuwsgierigheid dan uit onvoorwaardelijke adoratie lijkt het. Verstandig dan ook om hun hitje tot het laatst te bewaren. Muzikaal heeft het allemaal niet zo veel om het lijf, flinterdunne elektronica riedeltjes, een paar leuke singeltjes (Great DJ is stiekem veel leuker), een lekkertje op zang (oeps, don't call her darling) en een enthousiast stukje in de Engelse pers en voila, een nieuwe hype. Over drie jaar hooguit nog te horen in een popquiz voor gevorderden. Een krappe voldoende.

Beoordeling: 6

21.15 uur The Flaming Lips

Wie nog nooit naar een Flaming Lips concert is geweest, kijkt het eerste kwartier z'n ogen uit. Zanger Wayne Coyne betreedt het podium in een mega strandbal en rolt hierin meteen het publiek in, ondertussen gaan er kilo's confetti en slingers de lucht in, betreden er een groot aantal Teletubbies het podium, vliegen er tientallen ballonnen de tent in en begint de band met prijsnummer Race for the prize. Spectaculaire start, dit kan niet meer mis gaan! Een kwartier later is alles anders, de ballonnen beginnen te irriteren en blijken slechts een afleidingsmanoeuvre te zijn om te verhullen dat Wayne werkelijk geen noot zuiver zingt, de rest van de band er ook weinig zin in heeft en dat een carrière van 25 jaar blijkbaar nog geen uur boeiend live-materiaal heeft opgeleverd. Gelukkig zijn er dan ook nog lasers en opblaasaliens beschikbaar om het publiek te vermaken, maar uiteindelijk is alleen de Bart Smit in Biddinghuizen enthousiast over de Flaming Lips en moeten de heren na hun ook al tegenvallende laatste plaat misschien gewoon eens kappen met de band en hun speelgoed voortaan maar gebruiken als de kleinkinderen op visite komen. Gênante vertoning dus, mij zul je nooit meer aantreffen in m'n Flaming Lips shirt. Achteraf had ik beter kunnen blijven staan bij Santogold en de avond moeten afsluiten bij Anouk, uit mijn mond een dodelijke conclusie.

Beoordeling: 4 ½

00.00 uur Dolf Janssen

Om niet met een nare nasmaak m'n tent op te zoeken een last-minute cabaretvoorstelling ingepland. Dolf lult je een uur lang de gaten in je sokken, maar twee minuten na de show ben je alles al vergeten en blijkt dat er eigenlijk geen een memorabel moment in z'n betoog zat. Uiteraard is iedereen pro-Obama, maar who gives a fuck? De hamburgertent verlost me vervolgens wel van de nasmaak en met de gedachte aan The National en Holy Fuck en de wetenschap dat de zaterdag dit jaar een heel aantrekkelijk programma biedt, wordt het tijd om toch nog tevreden m'n tent op te zoeken.

Beoordeling: 4

Zaterdag:

13.00 uur 50 jaar Nederpop special

De zaterdag begint met een uurtje muziekles, tal van bekende Nederlandse artiesten waagt zich aan een veelzijdige mix van klassiekers van eigen bodem en dat alles onder bezielende leiding van Jeroen van Koningsbrugge, bekend van de Lama's en het veel leukere Draadstaal en daarnaast verdienstelijk zanger van de band Zeus. Vanaf de eerste noten van Kom van dat dak af, gezongen door Heideroosje Marco Roelofs, verandert de Alpha tent in een gezellige karaokebar. Daarna is het de beurt aan Wouter Hamel die de Dolly Dots een jazz-jasje aandoet, Jeroen zelf die zich aan Doe Maar waagt en Neerlands leukste zangeres Anneke (The Gathering, tegenwoordig Aqua de Annique) die Venus van Shocking Blue voor haar rekening neemt. Leuk effect is dat op de grote schermen naast het podium de originele videoclips, voorzien van de teksten, te zien zijn om het de meezingers niet te lastig te maken. Het uurtje vliegt voorbij met als uitschieters Jawat's versie van Demagogue van de Urban Dance Squad en het enige koppel Bastiaan & Kiki die 2 Unlimited's No limit de smerigste gabberpunk-uitvoering ooit geven. Bastiaan kennen we als die kale malloot uit het agressieve elektro ensemble Aux Raus, terwijl Kiki enige bekendheid hoopt te genieten als een van de bimbo's uit Malle Pietje & the Bimbo's. Hilarisch, over the top, perfect wakker worden dus! Kleine kanttekening tot slot, laten we er nu eens mee ophouden te denken dat Bettie Serveert ook deel uitmaakt van het lijstje Hoogtepunten der Nederlandsche Popmuziek, dat is echt een jammerlijk, doch zeer hardnekkig misverstand...

Beoordeling: 7 ½

14.50 uur Gem

Aan het Utrechtse Gem de ondankbare taak me te vermaken totdat de Blood Red Shoes beginnen. Tegenwoordig doen de mannen hun best om niet meer als een kloon van de Strokes te klinken, wat eigenlijk wel jammer is aangezien de krampachtige pogingen om jong, fris en origineel uit de hoek te komen volledig langs me heen gaan. Toegegeven, ik ben geen fan en had achteraf veel beter naar de Jeugd van Tegenwoordig kunnen gaan (toch het programmaboekje niet goed genoeg bestudeerd), maar ik had even goed toch een beter optreden verwacht. Na een kwartier komen er wat bekendere nummers voorbij en lijkt het eventjes toch nog een goed concert te worden, maar snel daarna regeert de middelmaat al weer en druip ik af richting biertent. De doorbraak die een band als Moke onlangs wel voorzichtig gemaakt heeft, zie ik Gem niet maken voorlopig, maar zolang ze er zelf nog plezier in hebben, vind ik het prima.

Beoordeling: 5

16.30 uur Blood Red Shoes

Na de Ting Tings gisteren is het weer tijd voor een man/vrouw duo in de vorm van de Blood Red Shoes uit Brighton. Een band die sowieso al sympathie verdient door het vele optreden waarmee ze klaarblijkelijk al een flinke fanschare hebben vergaard. Ik heb ze zelf gek genoeg nog niet eerder gezien, maar aangezien ze een vol uur mogen spelen en ook niet veel meer materiaal tot hun beschikking hebben, is het een volwaardig optreden waar alle knallers van hun geweldige debuut-cd Box of secrets in voorbijkomen. De energie druipt uit de boxen en de temperatuur neemt gedurende deze geweldige rockshow steeds verder toe. Eindelijk weer eens een terechte hype, ook wel eens leuk. Hoogtepunten waren Doesn't matter much, It's getting boring by the sea, I wish I was someone better en het afsluitende ADHD. Geweldige band, in oktober weer in ons land te bewonderen, maar ik heb kaartjes voor het optreden in Londen, verschil moet er zijn tenslotte...

Beoordeling: 8

17.30 uur Tunng

Ik heb er zin in vandaag, de ene band is nog niet afgelopen of ik sta al weer in de volgende tent. Zal ook komen door de brandende zon, in een tent heb je daar toch beduidend minder last van dan op de grasvelden rondom de podia. Anyway, nu dus de Lima tent ingelopen waar vaak de wat obscuurdere genres staan geprogrammeerd. Folktronica heet de muziek die de heren en dame van Tunng maken, prachtige omschrijving voor Magic Numbers met bliepjes. Veel zoete melodietjes dus, maar dat werkt op dit uur van de dag prima met een biertje erbij. Een cd van Tunng waag ik me niet aan, maar live valt het zeker niet tegen.

Beoordeling: 6 ½

19.10 uur The Rascals

Al weer een band die ik nog niet eerder heb gezien en wederom eentje om naar uit te kijken, the Rascals dus, de band van zanger Miles Kane, bevriend met Alex Turner van de Arctic Monkeys. Samen hebben zij onlangs hun hobbyband The Last Shadow Puppets gelanceerd, goed getimed als je eigen plaat vlak daarna verschijnt. Over aandacht hebben de Rascals dan ook niet te klagen en daarom is het des te vreemder dat ze op het kleinste podium staan geprogrammeerd. Gelukkig sta ik er op tijd en heb een perfect uitzicht op de prestaties van Miles en z'n band. Wat meteen opvalt, is dat Miles' aandeel in de Puppets wel eens veel groter kan zijn dan vooraf werd aangenomen. De nummers zijn weliswaar wat hoekiger en venijniger dan die van de Monkeys, maar doen er in kwaliteit nauwelijks voor onder. De Rascals maken een prima indruk, spelen zeer gedreven in de nog steeds brandende zon en hebben al een aantal memorabele nummers op hun naam staan waarvan I'll give you sympathy en Freakbeat phantom kunnen uitgroeien tot indie klassiekers. Het beste nummer vandaag is echter Fear invicted into the perfect stranger, tevens hun enige nummer dat boven de vier minuten klokt. Neem maar van mij aan dat we nog meer van deze jongens gaan horen!!

Beoordeling: 8

20.15 uur Digitalism

Digitalism, dat is toch dance? Jazeker, op een festival moet je alle stijlen gehoord hebben, dus na vorig jaar Justice is het dit jaar de eer aan hun Duitse evenknie. De vergelijking met Justice ligt voor de hand, met dien verstande dat de Fransen net even wat verfijnder klinken en beter songmateriaal tot hun beschikking hebben. Desondanks verveel ik me geen seconde met de af en toe lompe beats en bij hitje Zdarlight gaat het helemaal los. Na een uur ben ik blij dat het afgelopen is, maar ik heb me kranig geweerd! Nu eerst even een colaatje voor de dorst en dan gauw op zoek naar een band waar je niet op hoeft te dansen.

Beoordeling: 7

22.00 uur The Gutter Twins

Gelukt, een band gevonden waar je niet eens op kan dansen, al zou je het willen. Geen plaats voor vrolijkheid hier, want we hebben het domein betreden van de Gutter Twins, de band van rock grootheden Greg Dulli (Afghan Whigs en later Twilight Singers) en de man die alleen beweegt als hij te ver van z'n drank afstaat, Mark Lanegan (Screaming Trees, Queens of the StoneAge). Deze doorgewinterde helden staan garant voor een oorverdovende show van hoge kwaliteit, maar treffen gek genoeg maar een halfvolle tent aan waar de gemiddelde leeftijd opeens ver boven de dertig ligt. Blijkbaar heeft de jeugd van nu de hoogtijdagen van de grunge niet meer meegemaakt en kiezen ze ervoor te wachten tot het tegelijkertijd spelende Underworld voor de zoveelste keer Born slippy op de draaitafel legt. De mensen die wel hebben gekozen voor de Twins krijgen een perfect optreden te zien waarbij eens te meer blijkt hoe mooi de stemmen van podiumdier Dulli en de bijzonder introverte Lanegan bij elkaar passen. Na een overdonderend begin met The stations en God's children is het de beurt aan het eerste uitstapje naar de Twilight Singers middels het eveneens prachtige Bonnie Brae. Terwijl ik me hardop afvraag of mijn favoriete nummer Idle hands ook gespeeld gaat worden wordt het applaus bruut overstemd met het geweldige intro van... Idle hands! Wat een power, wat een passie (behalve bij Lanegan uiteraard, van een dooie hamster heb je meer gezelligheid), wat een plaat, vanaf hier is het een gewonnen wedstrijd. De rest van de set vliegt voorbij, af en toe een uitstapje naar het eerdere werk van de mannen, een deuntje bluesrock en voor je het weet is het tijd voor de jaren 90 disco. Ook dat is Lowlands, het is maar een kleine stap van de gitzwarte depressiviteit van Lanegan en co naar de massale vrolijkheid bij Dr. Alban en Ace of base. Het laat zich raden waar ik me vrolijker bij voel... Beste optreden tot nu toe op Lowlands!

Beoordeling: 9

Zondag:

12.15 uur Lucky Fonz III

Na gisteren tot ruim na drieën te hebben staan hakken, zingen en drinken in de jaren 90 disco, vanochtend al weer vroeg uit de veren om eindelijk eens te kijken naar de zingende troubadour uit Amsterdam, Lucky Fonz III. Hoewel z'n muziek me op cd niet kan boeien, heb ik veel enthousiaste verhalen over z'n optredens gehoord en ben ik erg nieuwsgierig naar zijn optreden. Fonz blijkt een traditionele singer-songwriter te zijn zonder band om zich heen, waardoor het podium wel erg groot lijkt. De eerste liedjes klinken bovendien mierzoet en zijn dus niet helemaal mijn ding. Gelukkig blijkt hij wel een groot entertainer en weet hij met zijn charmante voorkomen en leuke praatjes tussen de nummers door de tent snel voor zich te winnen. “Zouden jullie niet mee willen klappen? Jullie hebben namelijk wel ritmegevoel en dan raak ik in de war...” Braaf toeschouwer als ik ben, heb ik vervolgens het klappen maar bewaard voor na het optreden. Als je door de humor en zelfspot eenmaal betoverd bent, klinken die liedjes ook meteen een stuk beter. Leuke opening van de dag.

Beoordeling: 7 ½

13.00 uur Extince

De meeste stijlen had ik dit jaar al gehad, alleen hip hop moest nog. Natuurlijk was ik liever naar een Pete Philley gegaan, maar qua schema ligt Extince het meest voor de hand, ook al omdat er niks interessants tegenover geprogrammeerd staat. Meteen bij aanvang valt al op hoe slecht het geluid is afgesteld, bij een Nederlandstalige artiest zou je toch de teksten moeten kunnen verstaan? Muzikaal heeft Extince ook al niks om het lijf, pas bij Spraakwater klinkt er iets van een bekende melodie door de tent, maar dit gaat al gauw weer over in de chaotische brij van het eerste kwartier. Ik laat me niet kennen, tenslotte heeft m'n hiphopbroertje ook netjes het eind gehaald bij Lucky Fonz. Groot is echter de opluchting als de expert vervolgens aangeeft er geen zak aan te vinden en dat Extince 'het' helemaal kwijt is en zou moeten stoppen. Uitstekende conclusie, daar sluit ik me van harte bij aan!

Beoordeling: 4 ½ (heb me bij Dolf meer verveeld, dus die houdt het laagste cijfer)

15.35 uur Black Mountain

Het is druk bij Black Mountain, die om onduidelijke redenen het buitenpodium mogen bespelen. Seventiesrock, stoner rock, Black Sabbath avant la lettre, geef het beestje maar een naam, maar hoe je deze logge, voortslepende rock ook wilt noemen, dit hoort natuurlijk binnen plaats te vinden! Bijkomend nadeel is dat ik nu per ongeluk het hele(!) optreden van de Plain White T's van een afstandje heb moeten aanhoren, waar zijn die oordoppen als je ze nodig hebt? Al vanaf het moment dat Black Mountain hun geweldige opener Stormy high inzet, is me al duidelijk dat dit geen hoogtepunt gaat worden. De orgels en lage bas klinken zalig zompig, maar na zo'n zware dag als gisteren is dit even de verkeerde band op het verkeerde moment. Op cd is de loomheid heerlijk genietbaar, maar na 4 uur slaap en met dodelijk vermoeide voeten hoop je op die nooit komende gitaarsolo en verrassende tempoversnelling. Bovendien blijken de bandleden zich niet te hebben beziggehouden met iets banaals als zangles, want de zang waait werkelijk alle kanten op waardoor de zeggingskracht van de nummers ver achterwege blijft. De rest van het publiek lijkt zich opperbest te vermaken, dus het zal wel aan mij liggen ben ik bang. Wellicht dat ze nog eens naar de Melkweg komen, die tweede kans hebben ze op basis van hun mooie cd In the future wel verdiend.

Beoordeling: 6

16.40 uur Yeasayer

Tijd voor de band waar ik dit weekend het meest nieuwsgierig naar ben, Yeasayer. Hun debuutcd van vorig jaar is in eerste instantie langs me heen gegaan, maar blijkt bij nadere beluistering een aantal pareltjes te bevatten die garant zouden moeten staan voor een spannend optreden. Ik ben er dan ook helemaal klaar voor als de band het podium op komt, maar al na een paar minuten blijkt de band voor de moeilijke weg te kiezen met een bende technisch gefröbel, lange pauzes tussen de nummers en onbekende liedjes om mee te beginnen. Waarom niet gewoon beginnen met Sunrise? De mannen zijn geweldige muzikanten en klinken af en toe meer als The Mars Volta dan als de Talking Heads, de band waar ze tot vervelens toe mee vergeleken worden. Na een minuutje of twintig houdt een groot deel van het publiek het voor gezien en dat is tevens het moment dat besloten wordt om de mensen die wel zijn blijven staan te belonen met de nummers waar we met z'n allen voor gekomen zijn. Wat volgt is een steengoed halfuurtje met topsongs als 2080 (misschien wel het beste nummer van 2007), No need to worry en een knallende versie van Wait for the summer. Dit had een geweldig optreden kunnen zijn als de band zich gerealiseerd had dat ze op de derde festivaldag stonden en het publiek behoefte heeft aan een beetje vermaak en op z'n minst een logische setopbouw. Eerst de tent leegspelen en daarna kijken of je diezelfde tent met je beste nummers weer vol krijgt, is een erg merkwaardige manier om je Lowlands debuut te maken. Ik zet thuis de cd nog maar eens op, die begint wel gewoon met Sunrise, zoals het hoort.

Beoordeling: 7

19.15 uur Elbow

Na een heerlijke maaltijd in de Asia tent - voor al uw Indonesische, Vietnamese en Thaise lekkernijen - is het nu tijd voor het toetje van Lowlands 2008. In dit geval is zelfs sprake van een grand dessert, eerst Elbow en daarna in dezelfde tent mijn helden Sigur Rós. Het plan van aanpak is simpel doch overzichtelijk: Bij Elbow vast vooraan gaan staan en dan even karakter tonen en niet meer weggaan voor Sigur Rós klaar is. Makkelijker gezegd dan gedaan na drie zware dagen, maar je bent fan of je bent het niet! Zodra Elbow begint, is het ook gedaan met het mooie weer en komt de regen opeens met bakken uit de hemel. Hoe toepasselijk bij een band die het moet hebben van droevige beladen popsongs over misgelopen huwelijken, overleden vrienden en alle andere tragedies waar een mooi liedje over kan worden geschreven. Al gauw komt de geweldige zanger Guy met de mooiste aankondiging van het jaar: “Since this is a festival about meeting interesting people and having fun, here's a song about death and tragedy” voorafgaand aan het geweldige Newborn. Ook het introotje naar Great expectations mag er zijn (toch sneu als de bruid niet komt opdagen op je bruiloft), waarmee de toon definitief is gezet. Het leven is kut en wij maken de soundtrack. Als laatste nummer komt 3FM hit One day like this voorbij en dan doet het toch wat merkwaardig aan om de hele tent als blije kinderen te zien zwaaien met Elbow vlaggetjes. Het blijft een schitterende band, Elbow, maar op de valreep toch nog een kritische kanttekening, de show deed wel heel erg denken aan die in Paradiso onlangs. Een iets verrassendere setlist voor de trouwe fans had best gemogen.

Beoordeling: 8 ½

21.00 uur Sigur Rós

Ik heb geen voeten meer over, maar ik sta vooraan bij m'n helden, Sigur Rós uit IJsland. Tot voor kort een tamelijk obscuur bandje, maar nu sluiten ze de Grolsch tent af, spelen ze binnenkort in de HMH en zijn ze te zien op MTV. Toch knap als je bedenkt dat ze in het IJslands zingen, de nummers nog regelmatig een minuut of tien klokken en hun muziek tot voor kort alleen werd gebruikt als achtergrondmuziek bij documentaires en reportages. Op internet vooraf al stiekem een aantal setlists opgezocht om te kijken of ze nog enige concessies zouden doen voor het spelen op zo'n groot festivalpodium waar ongetwijfeld veel mensen uit belangstelling komen kijken en niet meteen grote fans zijn. Het pleit voor het gezelschap dat ze een werkelijke fantastische set hebben samengesteld met alle bekende nummers erin, zodat ook de niet-fans een leuke avond zouden hebben. De band bestaat vanavond uit maar liefst dertien man, waaronder een vijf man sterke big band en natuurlijk de vier vioolmeisjes van Amiina. Na dit optreden gaat Sigur Rós trouwens weer als kwartet verder touren, dus dit is de laatste keer in de huidige samenstelling voorlopig.